27-07-2010 14:30
Vroeger werd altijd gezegd: wat goed is voor General Motors, is ook goed voor Amerika. Nu is Ford wellicht een beter voorbeeld. Dat beweert analist Antony Currie van Reuters Breakingviews in NRC Handelsblad. Ford ging 4 jaar geleden, net als Chrysler en General Motors, gebukt onder een verlammende schuldenlast, omvangrijke financiële verplichtingen jegens de werknemers (pensioenen, ziektekostenverzekeringen) en een middelmatig modellengamma.
In grote haast werd toen de van Boeing afkomstige topman Alan Mulally ingevlogen en die maakte het verschil. Hij en zijn team hebben Ford, in tegenstelling tot Chrysler en General Motors, buiten een faillissementsprocedure weten te houden door tijdig financieel orde op zaken te stellen. Ook werd besloten om alle ‘speeltjes’ overboord te gooien (Aston Martin, Jaguar, Land Rover en Volvo) zodat men zich kon concentreren op het eigen hoofdlabel. Een strategie die succesvol is gebleken, want Ford is weer een populair, winstgevend automerk.
Een belangrijk onderdeel van Mulally’s aanpak is de zogeheten ‘One Ford strategie’. Dit betekent dat mondiaal te verkopen modellen voorrang hebben. Dit scheelt Ford veel geld en tijd. Ook heeft de topman bedrijfsonderdelen op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en productie naar het buitenland verplaatst, waardoor veel op kosten kon worden bespaard. Het waren moeilijke beslissingen, die verre van pijnloos waren want duizenden werknemers zijn hun baan kwijtgeraakt terwijl degenen die mochten blijven hun salaris en secundaire arbeidsvoorwaarden uitgekleed zagen worden. In deze context is het geen geringe prestatie dat Mulally de meeste werknemers van Ford ervan heeft weten te overtuigen de oude gewoonten los te laten (buitenstaanders stelden dat er vroeger bij Ford in het topmanagement continu een ‘Balkan oorlog’ gaande was tussen de diverse landendivisies) en de nieuwe leider te volgen.
Zoals wel vaker bij ‘succes stories’ was er ook geluk in het spel. Het Amerikaanse werknemersbestand van Ford was bijvoorbeeld jonger dan dat van General Motors. En Mulally heeft precies op het goede moment (eind 2006) 23 miljard dollar aan nieuw kapitaal binnengehaald. Die buffer heeft Ford geholpen het hoofd te bieden aan de financiële crisis, waardoor hij geen beroep hoefde te doen op de Amerikaanse overheid. Het vermijden van een faillissementsprocedure (waarmee de autofabrikant anders dan Chrysler en General Motors geen ‘loser’ was) deed de reputatie van Ford veel goed. Het automerk boekte op dit punt sowieso toch al progressie omdat de kwaliteit van de modellen gestaag verbeterde.
Nu er weer met winst wordt gedraaid, kan Ford zijn schulden aflossen. Vorig kwartaal werd er 7 miljard dollar afgelost. De winstgevendheid van Ford lijkt nu duurzaam, want de operationele winstmarge vóór belastingen bedraagt maar liefst 11,2 procent. Dat is niet alleen een stijging van 26 procent ten opzichte van de eerste 3 maanden van dit jaar, het is ook beter dan wat Ford in topjaar 2000 presteerde, tot de populariteit van SUV modellen (Explorer!) op zijn hoogtepunt was en de Amerikaanse economie veel gezonder was. Ford verkocht toen op jaarbasis bijna twee maal zoveel auto's. Mulally laat nu zien dat je niks heb aan kwantitatieve cijfers als de kwaliteit van je modellen, imago én boekhouding niet op orde is.
.
Met dank aan: Automobiel Management
