13-06-2012 16:47
Waarom deze test?
Wil je serieus meetellen in het C-segment, dan dien je een hete hatchback in je gamma te hebben. De Astra OPC is de nieuwe troef van Opel in deze klasse. De extra snelle uitvoering is gebaseerd op de aantrekkelijk gelijnde GTC 3-deurs versie en beschikt over een imposant sterke (280 pk/400 Nm) 2,0 liter krachtbron. Die is voortaan van aluminium vervaardigd, hetgeen de nodige kilo's moet schelen. Omdat de Astra meer en meer een Brits produkt wordt, vond de kennismaking plaats met de VXR Vauxhall versie.
.
.
Wat voor auto is het?
De genoemde 280 paarden worden op de voorwielen losgelaten. Om die in goede banen te leiden, beschikt de Astra OPC over een limited-slip differentieel. De Opel is tevens voorzien van zogeheten HiPerStrut voorvering. Daarmee opereert de veerpoot onafhankelijk van de wieluitslag, met per saldo een beter wegcontact als resultaat. FlexRide adaptieve vering rondom biedt niet alleen 3 smaken stevigheid c.q. comfort, maar doet er automatisch een tandje bij als de Astra een bocht ingejaagd wordt of als er stevig afgeremd wordt.
.
.
Is het wat?
Gegeven het feit dat de vorige editie van de Astra OPC nogal een ongelikte beer was, is de nieuwe editie verrassend vriendelijk in de omgang. Het veercomfort is heel behoorlijk, de stoelen zitten lekker en bieden gelukkig een veel lagere zitpositie dan bij het oude model. Zelfs bij schakellui gedrag blijft de motor goed bij de les. En ondanks dat de uitlaatpijp een diameter van 7 centimeter kent, dreunt de Opel nooit te luid. Dat zorgt er voor dat de nieuwe Astra OPC zowel voor puur plezier als voor woon./werk verkeer kan worden ingezet.
.
.
Ook als wat meer de grenzen opgezocht worden, blijkt de Opel prima te bevallen. Speciaal voor de OPC uitvoering heeft men de hydraulische bekrachtiging weer uit de mottenballen gehaald en dat zorgt voor een lekker stevig, vertrouwenwekkend gevoel. Opel hoeft niet bang te zijn dat aan haar het Gouden Windei uitgereikt zal worden, want het gebruikte differentieel helpt écht om de Astra in bochten goed bij de les te houden en om de hatchback met het gas er op er doorheen te sleuren. Overhellen doet de OPC dan eigenlijk niet, hetgeen een hoger tempo mogelijk maakt.
.
.
Toch is het verhaal niet helemaal rozengeur en maneschijn. Het bovengenoemde limited-slip differentieel zorgt namelijk voor afschuwelijk veel aandrijfreacties in de besturing. Zelfs zo veel dat het je elke lust ontneemt om op een tweebaansweg even snel in te halen: als je niet oppast heb je het gevoel dan in de berm te belanden of in de flank van de auto die je aan het inhalen bent. Dat kan nooit de bedoeling zijn van een hete hatchback, Opel! Ja, het differentieel helpt om in bochten vaste koers te houden, maar dat lukt bij de Renault Mégane RS net zo goed. En daar heb je niet of nauwelijks last van aandrijfreacties in de besturing.
.
.
Vanwege de vele aspecten waarop het onderstel van de Astra OPC wel extreem goed scoort, blijft de snelheidssensatie uit, ondanks dat de Opel in 5,9 seconden naar 100 km/u zou moeten kunnen sprinten. Daarnaast is het motorgeluid niet bepaald spannend: eerder rauw en met nogal wat bijgeluiden van de turbo. Daar komt de sportman met benzine in zijn bloed niet van klaar.
.
.
Hoeveel sterren?
Vier (op een schaal van vijf). Soms is het resultaat minder dan de som der delen. De Astra OPC is daar een goed voorbeeld van: men neme de veelbelovende Astra GTC, haalt alles uit de kast voor wat betreft de ontwikkeling van een hightech onderstel en voegt daar een maar liefste 280 pk sterke 2,0 liter turbomotor aan toe. Onderaan de streep levert dat weliswaar een bloedsnelle auto op, maar de echte sensatie ontbreekt. En die aandrijfreacties in de besturing is ronduit storend. Dus is er sprake van een nieuwe segmentleider in GTI land. Nee ....
.
