Europa discussieert over verbrandingsmotoren versus elektrische mobiliteit en menigeen is van mening dat het transitieproces verantwoordelijk is voor banenverlies in met name Duitsland. Ondertussen vormen de hoge prijzen voor werkplaatsen en reserveonderdelen een enorme last voor potentiële klanten en dragen ze overal in Europa bij aan de terughoudendheid om te kopen.
Duitsland is sterk afhankelijk van de auto-industrie. De crisis bij veel bedrijven leidt tot banenverlies en hoge schulden voor steden en gemeenten, omdat bedrijven als Mercedes, Porsche en Bosch niet langer de miljoenen aan bedrijfsbelastingen kunnen betalen zoals gebruikelijk. Komt dit uitsluitend door de concurrentie uit China? De vele nieuwe elektrische auto’s die nu op de markt komen, die zogenaamd veel duurder zijn dan auto’s met een verbrandingsmotor, een bewering die in de praktijk niet meer klopt? Of komt het door de vele dure luxe- en sportwagens die van de Duitse assemblagelijnen rollen?
Stel je voor dat je een werknemer bent aan de assemblagelijn bij Volkswagen of Mercedes. Het gemiddelde salaris is dan rond de 3.600 euro bruto per maand. In 2015 waren de gebruikskosten van de auto ongeveer 300 euro. En nu? Maandelijks is men meer dan 1.000 euro kwijt.
Wie kan zich dat nog veroorloven met stijgende huren en dalende reële lonen? En waarom stijgen de gebruikskosten zo snel? Een van de redenen zijn de werkplaatskosten, die recentelijk soms met dubbele cijfers zijn gestegen en gemiddeld aanzienlijk sneller stijgen dan de consumentenprijzen.
En dat is nog niet alles: het monopolie van de autofabrikanten op reserveonderdelen zorgt voor verdere prijsstijgingen. De prijzen voor koplampen, bumpers en achterkleppen zijn tussen 2024 en 2025 met ongeveer 6 procent gestegen, en voor losse onderdelen zoals de voordeur of motorkap met ongeveer 8 procent. Een enkele koplamp kost nu 1.251 euro als reserveonderdeel, een achterklep 1.100 euro en 1 parkeersensor (achter) 129 euro. Het beeld is nog slechter als we de afgelopen 10 jaar (2015 tot 2025) vergelijken: de prijzen zijn met 80 procent gestegen. Is jouw salaris in die tijd met hetzelfde percentage gestegen? Dan ben jij een uitzondering.
De hogere kosten van reserveonderdelen zijn enerzijds het gevolg van hogere productie- en materiaalkosten, en anderzijds van de toenemende complexiteit van componenten: zijspiegels zijn kleine hightech computers geworden. En in radiatorroosters verbergen zich talloze sensoren. Zelfs kleine reparaties kunnen jou bij een parkeerongelukje een fortuin kosten, met als gevolg dat verzekeringsmaatschappijen de hogere kosten gaan doorberekenen aan hun klanten via hogere premies.
Wat kunnen we hieraan doen?
Een gezamenlijke inspanning van fabrikanten, garages en verzekeringsmaatschappijen is nodig om klanten te helpen ontsnappen aan deze woekerprijzen, waarvoor zij geen enkele verantwoordelijkheid dragen. Allereerst moeten fabrikanten hun prijsbeleid voor reserveonderdelen herzien. Ze verdienen er goed aan. Maar als klanten wegblijven omdat autorijden te duur wordt, heeft niemand er baat bij. Baanzekerheid in de autobranche wordt niet alleen bereikt door overheidssubsidies op de aanschaf van een elektrische auto of de politieke steun voor het protest tegen een te snelle uitfasering van verbrandingsmotoren. Autofabrikanten kunnen alleen overleven als ze aantrekkelijke auto’s aanbieden tegen aantrekkelijke prijzen en betaalbare gebruikskosten.
Wie de gemiddelde consument negeert, moet niet verbaasd zijn als het succes van zijn bedrijf afneemt.