Fiat Chrysler Automobiles (FCA) ziet af van een fusie met haar Franse branchegenoot Renault. Het Italiaans/Amerikaanse concern bergt daardoor zijn plannen weer op om ’s werelds op twee na grootste autogroep te creëren.
Met de monsterfusie was een bedrag van 33 miljard euro gemoeid. Dat FCA nu niet met Renault in zee gaat, komt door het politieke getalm in Frankrijk. Het Italiaans/Amerikaanse concern laat in een mededeling weten dat “het stevig overtuigd blijft van de logica” van de fusie, maar dat “het duidelijk is geworden dat de politieke voorwaarden voor zo’n combinatie in Frankrijk niet bestaan om succes te kunnen hebben”.
De beslissing volgt nadat de Raad van Bestuur van Renault voor de tweede keer een beslissing uitstelde over het feit of zij akkoord gaat met het fusievoorstel. De Franse overheid, met 15 procent van de aandelen de grootste aandeelhouder van Renault, had dat uitstel gevraagd. Na gesprekken van meer dan 6 uur in het hoofdkantoor in Parijs liet de autobouwer weten dat zij “niet in staat was om een beslissing te nemen door het verzoek van de vertegenwoordigers van de Franse staat om de stemming uit te stellen”. Dat bericht was de druppel die de emmer bij het ongeduldige FCA deed overlopen. Het Italiaans/Amerikaanse concern gooide vervolgens de handdoek in de ring.
Bruno Le Maire, de Franse minister van Financiën, had woensdagochtend al laten weten dat Frankrijk “zijn tijd zou moeten nemen om er zeker van te zijn dat de zaken goed gedaan worden”. Hij doelde onder meer op garanties over banen en een operationeel hoofdkwartier voor de nieuwe groep in Frankrijk. Hij gebruikte stoere woorden, maar overspeelde daarmee zijn hand. Renault staat nu met lege handen, terwijl ook de geplande versterking van de alliantie met Nissan en Mitsubishi in het moeras is beland. De Franse autobouwer had graag de handen ineen willen slaan met FCA. Ook de Franse staat leek aanvankelijk ingenomen met de deal, op voorwaarde dat de binnenlandse arbeidsplaatsen bij Renault werden gegarandeerd. Ook wilde Le Maire dat Nissan betrokken zou worden bij de fusie. De alliantiepartner van Renault reageerde echter niet enthousiast en stelde voorwaarden aan het beschikbaar stellen van de door haar ontwikkelde technologie op het gebied van elektrische auto’s en autonoom rijden.
Analisten waarschuwden echter toen al voor complicaties en vooral voor de rol van de regering Macron inclusief potentiële tegenstand van politici. De fusie moest een gezamenlijke jaarlijkse besparing van 5 miljard euro opleveren en een productie van 8,7 miljoen auto’s per jaar. De bedrijven zouden dan na Volkswagen en Toyota de grootste autofabrikant ter wereld zijn. Het kan evenwel zijn dat het afblazen van het fusieplan slechts onderdeel is van het pokerspel dat door beide partijen wordt gespeeld. Wellicht gaat FCA er van uit dat de Franse staat zich nu rot schrikt en alsnog eieren voor haar geld zal kiezen. Renault heeft namelijk een sterke partner nodig, zeker nu de alliantietoekomst met Nissan ongewis is.
Als de onderhandelingen nu definitief geklapt zijn, dan valt dit ook FCA te verwijten. Die hadden meer geduld moeten hebben en de Franse regering tijd moeten geven om haar symbolische plasje op het voorstel te doen. Aandeelhouders van Renault zullen niet (allemaal) rouwig zijn om het besluit van FCA om het fusieplan in te trekken. Zij zijn van mening dat Renault ondergewaardeerd zou zijn bij een krachtenbundeling op gelijkwaardige basis. Kijkend naar de bedrijfseconomische gegevens is dat niet echter het geval. Dat zou FCA namelijk recht hebben op een aandeel van 55 procent in de combinatie. Vanuit dit perspectief is het dus wel begrijpelijk dat het Italiaans/Amerikaanse concern nu denkt: graag of niet. Renault is nu de verliezer. Inclusief haar aandeelhouders want het getalm over het voorstel van FCA zal op de beurs beslist worden afgestraft.