Autointernationaal.nl draait nu op zijn eigen manier 20 jaar mee in het Nederlandse automedia wereldje en één van de zaken die in de afgelopen 2 decennia het meest opvielen, was de weinig kritische houding van andere spelers in het veld. Het lijkt namelijk volkomen normaal te zijn om, na een periode de autojournalist uitgehangen te hebben, te kiezen voor een autofabrikant als broodheer. Dat lukt natuurlijk alleen als je daarvoor flink wat zoete broodjes voor de importeurs hebt gebakken.
“Politici, daar praat je niet mee, daar schrijf je tegen!”, zo schreef Max Pam ooit. En zo is het maar net. Stel je voor dat de Frits Westers, Wouter de Winthers of Floor Bremers van deze wereld hun vak als duider van wat er in Den Haag allemaal gebeurt in zouden ruilen voor een baan als persvoorlichter voor een politieke partij. Dan zou Nederland te klein zijn. En terecht. Ook de autopers moet kritisch kunnen / durven schrijven over het wel en wee bij autofabrikanten en dat lukt natuurlijk niet goed als je voornemens bent om op een later tijdstip bij hen op schoot te kruipen.
Autointernationaal.nl schreef ruim 10 jaar geleden al eens over het gebrek aan ‘hygiëne’ van andere Nederlandse automedia op dit vlak en het jongste voorbeeld is Max Veldhuis. Na eerst onder andere voor Autoweek en Autorai.nl geschreven te hebben, treed hij nu in dienst bij Renault (inclusief Dacia, Alpine en Mobilize) als de nieuwe PR manager. De pers hoort onafhankelijk zijn werk te kunnen doen, maar hoe kan daar sprake van zijn als in de autobranche sprake is van communicerende vaten met de diverse importeurs?
Autointernationaal.nl gunt Veldhuis van harte een mooie carrière en een aangename salarisspong, maar met dit soort praktijken wordt het vak van autojournalistiek bezoedeld. Dat blijkt ook wel uit het feit dat er liever weggekeken wordt als de autoconsument een oor aan wordt genaaid. Zoals bij Stellantis (dat schadeclaims nog steeds niet naar bevrediging heeft afgehandeld) en haar fragiele PureTech motoren. Autointernationaal.nl was de eerste in Nederland die dit schandaal (daar kunnen we gerust van spreken) aankaartte. Pas nadat televisie-consumentenprogramma’s er ook zendtijd aan gingen wijden, begonnen andere automedia voorzichtig ook wat te schrijven over deze kwestie. Met lange tanden, want oh jee als je van de kerstpakketten-verzendlijst van auto-importeurs wordt gehaald of nog erger: het uitzicht verliest op een mooie, goed betaalde toekomstige baan als PR manager.
Het is jammer dat op deze manier het kwaliteitsniveau van de autojournalistiek omlaag wordt gehaald. Nederland verdient beter!