“De kosten van bureaucratie en arbeid zijn zo hoog opgelopen dat ze onbetaalbaar zijn geworden, de kloof met de concurrentie wordt steeds groter, het vertrouwen in de topman is tot nul gedaald en de 3 partijen die op zoek moeten naar steun voor de hele operatie, kunnen het zelf niet meer eens worden over een degelijk hervormingsprogramma”.
Nee, ik hebben het niet over de de Nederlandse ministerraad onder leiding van Rob Jetten, maar over Volkswagen, niet alleen Europa’s grootste autofabrikant, maar de grootste industriële groep ünerhaupt.
De situatie bij Volkswagen is geëscaleerd sinds de Raad van Bestuur, onder leiding van CEO Oliver Blume, een rondreis wil maken langs de belangrijkste fabriek van het autoconcern, de vestiging in Wolfsburg, en 8 andere locaties. De Raad van Commissarissen moet begin september een besluit nemen over de plannen van Blume voor de hervorming van het autoconcern. Maar boven de geplande stemmingsronde, cirkelen nu al 3 conceptresoluties met een plan hoe de crisis aangepakt moet worden: één van de werknemers, één van het management en één van de deelstaat Nedersaksen. Vóór het zomerreces heeft de Raad van Commissarissen de directie geen richting kunnen kiezen, maar zal dat begin september (gegeven de verdeeldheid in de eigen organisatie) wel kunnen?
De druk om actie te ondernemen is hoog: het rendement op investeringen van de Volkswagen Groep bedraagt momenteel slechts 3,8 procent. In de praktijk blijft er nauwelijks meer dan 1.300 euro over van de winst op een Golf.
Volkswagen maakt jaarlijks 1,5 miljard euro te veel onkosten in vergelijking met zijn belangrijkste concurrenten. Volgens Blume liggen de kosten van het door hem geleide bedrijf 30 procent hoger dan die van vergelijkbare ondernemingen. Dit komt niet alleen doordat de productie aan de lopende band duurder is, maar ook doordat de structuur van midden managers en multidisciplinaire afdelingen zo omvangrijk is geworden dat het Nederlandse ambtenaren corps er in vergelijking klein bij lijkt.
Vier fabrieken (Emden, Hannover, Zwickau en de Audi-fabriek in Neckarsulm) hebben geen orders of agenda voor wat ze in de jaren-30 gaan produceren. Als er niet snel een plan komt, zullen ze overbodig worden, en daarmee zo’n 40.000 banen.
Dit brengt 115.000 banen in gevaar, berekent Daniela Cavallo, voorzitter van de ondernemingsraad. Haar oordeel over Blume: “Ons vertrouwen in deze Raad van Bestuur is geschaad. Nog niet onherstelbaar kapot. Maar wel geschaad”.
Deze cijfers laten één cruciaal element buiten beschouwing: veiligheid. Het creëren van die veiligheid zou de taak van de Raad van Commissarissen zijn, maar zij hebben één plan nodig, geen 3 stuks. Andere bedrijven hebben concurrenten die het hen moeilijk maken. Volkswagen heeft het meest te stellen met zijn eigen bestuursorganen.