Kansloos: Ford Edge Vignale

Waarom de korte test?

Ford geeft een beetje tegenstrijdige signalen af. Enerzijds profileert het merk zich aan de onderkant van de markt met modellen waarbij ‘kwantiteit’ belangrijker lijkt te zijn dan ‘kwaliteit’ (Ka+, Ecosport) en anderzijds zoekt zij de confrontatie met de premiummerken. Hiervoor is het designlabel Vignale afgestoft. Dat vervangt feitelijk het aloude Ghia. Ford denkt met ultraluxueuze uitvoeringen een deuk in de verkopen van de premiummerken te kunnen slaan. Vignale versies van de Mondeo, S-Max en Kuga waren er al en nu is er ook een opgedirkte Edge.

Wat voor auto is de Ford Edge Vignale?

De Edge is de grootste SUV uit het Europese gamma van Ford. Er zijn nu 3 modellen, waarmee het betreffende segment heel behoorlijk afgedekt wordt. Op papier althans, want de laagwaardige Ecosport (die herinneringen oproept aan wijlen Daihatsu Terios) wordt niet serieus genomen door de pers noch consument en bij de Edge kunnen ook vraagtekens geplaatst worden. Het is zondermeer een ferme jongen, maar dat vertaalt zich niet in de beschikbaarheid van een derde rij stoelen. De prijsstelling is stevig, maar dat zie je niet aan alle interieurmaterialen af.

De meerwaarde van de Vignale behandeling zit hem in een 10-weg elektrisch verstelbare bestuurdersstoel met geheugenfunctie, een 8-weg elektrisch verstelbare passagiersstoel, adaptieve LED verlichting, satijnzilveren dakreling, speciale 20-inch lichtmetalen velgen, specifieke bumpers, chromen afwerking van de deuren plus deurgrepen, Vignale instaplijsten, speciale lederen bekleding (in Charcoal Black of Cashmere Cream), LED dagverlichting, idem mistlampen vóór (met speciale omlijsting) en Vignale afwerking van de sportstoelen vóór.

Is het wat?

De stoelbekleding is beslist fraai. Maar daar zie je weinig (om niet te zeggen: niets) van als je in de Ford zit. Wel kijk je tegen een tamelijk somber dashboard aan waarvan je weet dat het een tweederangs infotainment systeem huist. De Vignale uitvoering is ruim 4 mille duurder dan de identiek gemotoriseerde Sport versie en voor dit bedrag zou je iets meer visueel onderscheid verwachten. Voor hetzelfde geldt (70.215 euro) kan je bovendien een goed aangeklede BMW X3 xDrive20dA of Mercedes GLC 250dA 4Matic krijgen. Of zelfs een Jaguar F-Pace.

Al deze concurrenten zijn ontworpen als premiumproduct, terwijl de Edge te veel de uitstraling heeft van een (Amerikaans) volumemodel waar later allerlei toeters en bellen zijn toegevoegd. Ook qua rij raffinement is er een duidelijk verschil. De Edge heeft weliswaar een prettig directe besturing, maar de SUV weegt bijna 2 ton en dat merk je bij elke koerswisseling. De hoge massa vertaalt zich ook een stevige emissiewaarde: 152 gram/km. De Jaguar en de Mercedes weten de milieuschade beperkt te houden tot 129 gram. Op papier heeft de Edge met 210 pk meer vermogen te bieden dan de F-Pace, maar dat vertaalt zich vanwege het hoge gewicht niet in superieure prestaties: de Ford heeft 9,4 seconden nodig voor de sprint naar 100 km/u, terwijl de Jaguar de klus in 8,7 tellen klaart.

Een generatie achter loopt de Edge ook met zijn 6-traps automaat. Die transmissie is geen partij voor de modernere transmissies van de concurrentie, die in het geval van Mercedes zelfs 9 versnellingen biedt. Rij je rustig, dan gedraagt de bak zich netjes, maar ‘intelligent’ kan je de automaat niet noemen. Zo denkt hij irritant vaak dat indrukken van het gaspedaal ’terugschakelen’ betekent (met als gevolg een zware dieseldreun), terwijl de motor koppelrijk genoeg is (450 Nm) om de Ford zonder verzetwisseling te laten versnellen. Kortom, motor en bak vormen een slecht huwelijk waarin niet gecommuniceerd wordt.