14 jaar geleden verraste Fiat iedereen met de aankondiging van een nieuwe motor voor zijn kleine modellen: een 2 cilinder. A priori was het idee goed. Een zeer lichte kleine machine, met weinig interne wrijving: dat klonk veelbelovend in termen van soberheid. Sommigen hoopten zelfs op een sympathiek geluid. Het resultaat was helaas verre van dit ideaal.
Het geluid viel al tegen. De Fiat Twinair maakt niet het geluid van Yamaha scooters die ook een ‘inline-twin’ hebben en zelfs zijn voorouder, de eerste Fiat 500 met dezelfde naam uit 1957, maakte een spannender geluid. Hij moest dus zeker veel krachtiger worden om te kunnen illustreren dat er na een halve eeuw wel degelijk sprake is van vooruitgang.
De tragedie is echter dat de kracht van de Twinair motor alleen tot uiting kwam door hem flink op toeren te jagen. Daarmee werd ondermijnd wat zijn grootste troef had moeten zijn: een laag benzineverbruik. Afgezien van de zeer specifieke voorwaarden van een homologatietest op een rollenbank, heeft de Twinair motor tijdens gebruik op de openbare weg nooit minder verbruikt dan een gelijkwaardige 4 cilinder. Fiat realiseerde zich dit al snel en minder dan 5 jaar nadat de 2 cilinder in productie ging, lanceerden de Italianen een nieuwe familie van kleine FireFly motoren.
De Twinair machine is alleen nog maar verkrijgbaar in de Fiat Panda 4×4 City Cross en de dagen daarvan zijn geteld. Sommigen zullen bedroefd zijn en uitleggen dat motorfabrikanten weer aan het werk zouden kunnen gaan en deze 2-pitter aanzienlijk zouden kunnen verbeteren, maar welk rendement op die investering zou er dan zijn?
Er is veel te doen om Fiat weer op het rechte spoor te krijgen. Over de oplossingen om dit merk weer glans te geven en winst te laten maken in Europa kunnen we lang bespreken, maar voor wat betreft de Twinair motor ziet iedereen in dat die op een zijspoor staat. Niemand zal van zijn pensionering spijt krijgen.