Traditionele autobouwers werden qua beursprestaties de afgelopen jaren overschaduwd door nieuwkomers waarbij met name de aandelen van Tesla in trek waren. Maar nu wordt ook Ford gezien als een aantrekkelijke belegging. Met als gevolg dat de marktwaarde van deze autofabrikant voor het eerst de symbolische drempel van 100 miljard dollar doorbrak. Is dit het begin van de wederopstanding van de gevestigde orde in autoland?
Met een beurswaarde van boven de 100 miljard dollar is Ford meer waard dan zijn eeuwige rivaal General Motors (88,6 miljard dollar) en de start-up Rivian (77,8 miljard dollar) die afgelopen met veel tamtam naar Wallstreet trok. De reden voor de sterke koersstijging (het aandeel Ford verdubbelde vorig jaar in waarde) is het vertrouwen dat investeerders hebben in de elektrificatie strategie van de autofabrikant met de blauw ovaal als merklogo. En dat is niet onterecht. De Mustang Mach-E is goed aangeslagen en Ford meldde onlangs dat zij de productiecapaciteit voor haar F-150 Lightning elektrische pick-up vanwege het grote aantal reserveringen gaat verdubbelen.
Het beurssucces van Ford is niet in de laatste plaats te danken aan de nieuwe CEO van Ford, Jim Farley, die bereid is om 30 miljard dollar te investeren in nieuwe elektrische modellen die in de periode tot 2030 op de markt zullen komen. Hij denkt dat het grote publiek liever een emissievrije auto van een bekend merk koopt dat bijvoorbeeld van Rivian dat grote problemen heeft om de productie opgestart te krijgen. Dat verruimd het speelveld voor bovengenoemde elektrische versie van de immens populaire F-150 pick-up. Farley wil daarvan nu 150.000 exemplaren gaan bouwen. Sinds de elektrische pick-up werd gepresenteerd, stond de telefoon bij Ford roodgloeiend. De vraag is zo groot dat Ford recent zelfs reserveringen moest weigeren.
Als er een man is die de achterstand van traditionele fabrikanten op Tesla, marktleider in het segment voor elektrische auto’s kan inlopen, dan is het Farley wel, zo menen beleggingsadviseurs. Het bedrijf van Elon Musk heeft een marktkapitalisatie van ruim 1.000 miljard, 10 keer meer dus dan die van Ford, maar dat verschil is niet in cement gegoten. Zo kreeg Tesla vorige week een gevoelige tik op de Amerikaanse beurs toen het bekend moest maken dat de levering van haar alternatief voor de F-150 Lightning, de Cybertruck, pas in 2023 op gang zal komen. Beleggers waren niet blij met dat uitstel. Tesla heeft duidelijk moeite om het Cybertruck ontwerp productierijp te maken. Dat kan niet los worden gezien van de relatieve onervarenheid van Musk in de autobranche, die ook nog diverse andere hobby’s heeft, zoals dromen over reizen naar mars.
Farley is daarentegen op en top een auto man. Toen hij nog bij Toyota werkte, wist hij samen met zijn Japanse collega’s Ford in het defensief te duwen. Maar nu hij het voor het zeggen heeft bij de Amerikaanse autofabrikant is het zelfvertrouwen terug bij de bedrijf met de blauwe ovaal. Overigens is dat niet zozeer iets waar Toyota slapeloze nachten over dient te hebben, maar General Motors. Die landgenoot heeft op het gebied van elektrische auto’s nog geen enkele homerun geslagen. Integendeel: de sowieso matig verkopende Chevrolet Bolt (bij ons verkocht als Opel Ampera-e) moest vanwege brandgevaar uit de handel worden genomen. Ook bij de traditioneel aangedreven modellen heeft General Motors het nakijken omdat het bedrijf al tijden geen hits heeft gescoord.
Dit in tegenstelling tot Ford, dat de vraag naar de Bronco terreinwagen amper aan kan en in de vorm van de Maverick (een kleine, maar desondanks volwassen pick-up) een nieuwe afzetmarkt heeft aangeboord. Beleggers is dat niet ontgaan. Sinds oktober 2020 is de aandeelkoers verdrievoudigd. Dat keerpunt op de beurs viel nagenoeg samen met het aantreden van Farley als CEO bij Ford. Zijn aanstelling was een logische keuze voor een disruptieve toekomst vol elektrische en zelfrijdende auto’s. Farley was toen namelijk al directeur technologie en strategie. Of zoals de Amerikaanse pers in 2019 over hem schreef: “Hij is de toekomst”.
Farley mag dan een periode bij Toyota gewerkt hebben, door zijn aderen stroomt blauw bloed van Ford. Zijn grootvader werd in 1914 in dienst genomen door oprichter Henry Ford himself. Die leerde zijn kleinzoon alles over auto’s. Jim werd zo een autofreak die ’s nachts wakker gemaakt kan worden met de weeë geur van olie en benzine. Als tiener sleutelde hij om geld te verdienen al aan auto’s. Ondanks dat hij nog geen rijbewijs had, kocht hij van zijn eerste 500 dollar een versleten Ford Mustang uit 1966. Die reed hij zelf naar huis. Na de reprimande van zijn ouders restaureerde Farley de Mustang. Het illustreert hoe de autokoorts de toekomstige Ford manager te pakken had. Na te zijn afgestudeerd (economie en computerwetenschappen) ging Farley begin jaren 90 echter bij een concurrent aan de slag: Toyota. Daar mocht hij meehelpen om Lexus, toen nog een nieuw merk, in de markt zetten. Zijn keuze voor het Toyota concern werd door zijn vader niet in dank afgenomen. Die had in de Tweede Wereldoorlog nog tegen de Japanners gevochten. Dat zijn zoon nu voor ‘de vijand’ ging werken was enerzijds ondenkbaar, maar tegelijkertijd een feit. Het leidde tot gespannen situaties tussen Jim en zijn ouders, vooral omdat Toyota boekte grote successen op de Amerikaanse markt en Ford na grote verliezen tot afslankingen dwong.
Maar eind goed, al goed. in 2007, toen het water Ford aan de lippen stond, kon Farley worden weggekocht bij Toyota. Die had over zijn switch meerdere nachten moeten slapen, want hij zou een goed draaiend, gezond bedrijf verlaten om elders een zieke patiënt te gaan reanimeren. Het was niet gezegd dat hij in die missie zou slagen en aanvankelijk kwam Farley regelmatig in botsing met de bedrijfscultuur van Ford die gekenmerkt werd door een ‘9 tot 5 mentaliteit’. Bij Toyota had hij juist geleerd dat je nooit op je lauweren mag rusten en dat continue verbetering het streefdoel is. Toen de toenmalige topman van Alan Mulally het voor gezien hield bij Ford, werd Farley (links op de foto) gepasseerd voor de topbaan. In plaats daarvan mocht Jim Hackett (rechts op de foto) achter het stuur plaats nemen, een aimabele man die niet de confrontatie zocht maar meer van het pappen en nathouden was. Beleggers konden dat niet waarderen. Ford belandde op de beurs in het verdomhoekje. Maar Farley heeft de spotlights in de beleggerswereld nu weer op deze traditionele autofabrikant gericht weten te krijgen.