Renault heeft besloten om de ruime vertrekregeling voor de gevallen topman Carlos Ghosn, waarop hij formeel recht heeft, niet uit te keren. De Franse autoproducent denkt dat het uitbetalen van de bonus van circa 11 miljoen euro voor de nodige spanningen zal zorgen. Autointernationaal.nl vindt dat Renault hiermee de plank volledig misslaat.
Om te beginnen staat Ghosn voor wat betreft de vertrekregeling volledig in zijn recht. Hij mag dan al enkele maanden vastzitten in een Japanse cel op verdenking van fraude, maar daarvan meent Nissan het slachtoffer geworden te zijn. Renault staat daar volledig buiten. Met het besluit om de vertrekregeling niet uit te keren vanwege mogelijke spanningen laat de autofabrikant zien slappe knieën te hebben. Diegenen die niet bestand zijn tegen ‘spanningen’ zijn geen knip voor hun neus waard (‘if you can not stand the heat, get out of the kitchen’). Dat geldt ook voor autofabrikanten.
Los hiervan heeft Ghosn formeel recht op zijn vertrekregeling (30,4 miljoen euro; dit staat gelijk aan 2 jaar compensatie; ook een bonus in de vorm van 460.000 aandelen* die in de jaren 2015 tot en met 2018 is toegekend, zal niet worden uitgekeerd). Dit was indertijd zo met hem afgesproken. Renault kan dit niet eenzijdig opzeggen. Doet zij dit wel, dan toont zij een onbetrouwbare werkgever te zijn. Feitelijk betekent de maatregel van Renault dat ook ander personeel geen enkele rechtszekerheid meer heeft. De autofabrikant kan zich altijd beroepen op zoiets vaags als ‘spanningen’.
Kan nu wel een eigen talisman gebruiken: voormalig Renault topman Carlos Ghosn
Ghosn zelf ontkent overigens nog altijd iets verkeerd te hebben gedaan bij Nissan. Een Japanse rechter moet duidelijkheid scheppen. Dat zal naar verwachting komende zomer gebeuren. Tot die tijd is iemand formeel onschuldig. Dit betekent dat Renault totaal geen juridische grond heeft om de vertrekregeling niet uit te betalen. De autofabrikant laat nu zien een nare opportunist te zijn: er is blijkbaar wat aan de hand met de voormalige baas vanwege activiteiten voor een andere werkgever (Nissan) en ‘dus’ besluit men die 30,4 miljoen euro vervolgens in eigen zak te steken.
Het besluit van de Raad van Bestuur van Renault om de vertrekregeling niet uit te keren, heeft de nadrukkelijke instemming van de Franse staat. Die is net zo fout bezig als de autofabrikant. Door een burger (Ghosn heeft een Frans paspoort) iets te ontnemen waar hij formeel recht op heeft, gedraagt de Franse staat zich op zijn zachtst gezegd ‘onbetrouwbaar’. Dit soort despotisme verwacht je in een dictatuur, maar niet in een democratie waar de bevolking rechtszekerheid dient te hebben.
Dat de Franse staat de grootste aandeelhouder van Renault is, en dat de autofabrikant naar diens pijpen moet dansen, is geen argument. De overgrote meerderheid van de aandelen van het bedrijf is NIET in handen van de Franse staat. Waarom heeft Renault niet eerst de rest van de aandeelhouders geconsulteerd? Het gevolg is dat er nu gemeten wordt met 2 maten. Dat is een democratisch land onwaardig. Maar het past wel bij de keizerlijke pretenties van president Emmanuel Macron. We hebben het hier over iemand die wil dat Nederland meer bevoegdheden afstaat aan ‘Europa’. Moeten wij dat willen nu Macron elke juridische zekerheid aan zijn laars lapt? Nee!
Het plan om de vertrekregeling niet uit te keren, past bij alle pogingen om Ghosn nu (dat wil zeggen: na zijn arrestatie) af te schilderen als een corrupte zakkenvuller. Zijn beloning als topman van Renault was niet onomstreden, maar die had formeel wel de goedkeuring van zowel de Raad van Bestuur als de Franse staat. Als die akkoord zijn gegaan, en dus “A” hebben gezegd, dan moeten zij ook “B” zeggen door de vertrekregeling uit te keren. Doe je dat niet, dan maak je misbruik van de situatie. Volgens Renault is één van de voorwaarden voor uitbetaling dat iemand (lees: Ghosn) binnen Renault werkzaam moet zijn om de aandelen definitief te kunnen krijgen. De Raad van Bestuur heeft unaniem besloten dat dit niet meer het geval is omdat Ghosn ontslagen is als bestuursvoorzitter. Maar wat heel vreemd is, is dat hetzelfde bestuur meldt dat haar voormalige topman nog steeds directeur van Renault SA is. De Raad van Bestuur lijkt aan willekeur te doen.
Begrijp mij goed: ik wil niet beweren dat Ghosn een onbevlekt blazoen heeft. Dat is aan de Japanse rechter om te bepalen. En als Renault meent dat Ghosn regels heeft overtreden, dan moet zij een juridische procedure opstarten. Zo werkt dat in een rechtstaat. Toch? Een verzwakte werknemer, want daar hebben wij het hier over, een dolk in de rug steken is laag en laf. Wie wil er nog een auto van deze autobouwer zonder hart?
*
De aandelen vormen een prestatiebeloning ofwel zogenaamde gouden parachute over de jaren 2014 tot en met 2018 toen Ghosn zowel CEO als bestuursvoorzitter was. Het pakket zou tegen de huidige koers 25,9 miljoen euro waard zijn. Bovendien heeft Ghosn formeel recht op zijn concurrentiebonus van nog eens 4,5 miljoen.