Waarom deze test?
Na de Bentayga heeft nu ook de Flying Spur van Bentley een Hybrid behandeling ondergaan . Maar past plug-in techniek wel goed bij een luxe limousine? De genoemde Bentayga Hybrid werd namelijk nogal lauwtjes gerecenseerd. Om een antwoord op deze vraag te krijgen, deed Autointernationaal een test.
Wat voor auto is het?
De derde generatie van de Flying spur is gebaseerd op de architectuur van de Porsche Panamera. Bentley kan zo op een relatief eenvoudige manier gebruik maken van reeds bestaande stekker hybride techniek van het zustermerk. Het accupakket heeft een capaciteit van 18,1 kWh en bevindt zich in de bagageruimte, waardoor het volume van de kofferbak met 69 liter afneemt (van 420 naar 351 liter).
Anders dan de Bentayga Hybrid, heeft de soortgelijke uitvoering van de Flying Spur geen 3,0 liter V6 met enkelvoudige turbo als basisunit, maar het modernere, dubbel geblazen 2,9 liter blok. Dat betekent meer vermogen en koppel (416 pk en 550 Nm). Een in de transmissiebehuizing geplaatste elektromotor voegt daar 136 pk en 400 Nm aan toe. Via een 8-traps automaat met dubbele koppeling wordt het systeemvermogen van 544 pk en het gecombineerde maximum koppel van 750 Nm naar de achterwielen gestuurd.
Bentley belooft voor de 5,13 meter lange en liefst 2,5 ton zware Flying Spur Hybrid een elektrische actieradius van 40 kilometer. Die waarde is geen reden om de vlag uit te hangen. Nou ja, halfstok misschien want het lachwekkend kleine rijbereik is een premium product onwaardig. De globaal even zware, nieuwe Range Rover P510e biedt namelijk een elektrische actieradius van 110 kilometer. Dat is het verschil tussen de oude en de nieuwe wereld! Ook gênant: de ingebouwde lader heeft slechts een vermogen 7,2 kW, waardoor laadsessies veel tijd vergen. Jammer, want de stereotype Bentley klant heeft wel geld, maar geen tijd. Gelukkig zijn de prestaties in orde: Sprint van 0 naar 100 km/u neemt 4,3 seconden in beslag en de topsnelheid bedraagt 285 km/u. Dat maakt de Flying Spir Hybrid slechts marginaal langzamer dan de 175 kilo lichtere V8 versie.
Is het wat?
De Flying Spur Hybrid start elke keer in EV modus. Dat is handig voor wanneer de rit in een stadscentrum begint. Voor verplaatsingen binnen de bebouwde kom is de elektrische actieradius (in de praktijk 30 à 35 kilometer; daarna zijn de batterijen leeg) voldoende. Maar in EV modus merk je helaas al snel dat de kleine elektromotor de zware Bentley nauwelijks in beweging krijgt. Trap iets te diep het gaspedaal in en de V6 springt direct aan. Dat is niet de bedoeling bij het gebruik van een hybride auto in de stad! Op zich doet de dubbel geblazen zijn werk zonder morren, maar van akoestisch genot is geen sprake. Anders gezegd: de soundtrack van de V6 rijmt niet met het exquise karakter van deze Britse aristocraat. Gelukkig is de geluidsisolatie wel een stuk beter dan bij de V8 variant van de Flying Spur.
Zodra er in hybride modus wordt gereden, zijn er geen klachten meer over de geleverde prestaties. Logisch, want door de samenwerking van de 2 energiebronnen is er immers 544 pk en 750 Nm beschikbaar. Je voelt de genereuze en ononderbroken stuwkracht dan ook goed. Ondertussen doet de versnellingsbak met soepele verzetwisselingen vrijwel onmerkbaar zijn werk. De betreffende (PDK) van Porsche heeft de reputatie bij lage snelheden en tijdens het manoeuvreren niet helemaal schokvrij zijn werk te doen, maar in de Bentley is de afstelling minder sportief. De transmissie werkt daardoor, met dank aan het elektrische koppel, een stuk discreter.
De Flying Spur Hybrid beschikt over en actief onderstel waarbij adaptieve dempers worden gecombineerd met luchtvering. Op dit punt weet de Bentley echt te schitteren want er is sprake van een indrukwekkende carrosseriecontrole. In bochten is er sprake van voldoende dynamiek, maar tegelijkertijd worden alle soorten oneffenheden in het wegdek verrassend goed weggefilterd. Dat de Flying Spur zo sportief rijdt, is ook te danken aan de lichter V6 in het vooronder en het extra gewicht van de batterijen in de achtersteven. Daardoor is de gewichtsverdeling wezenlijk gunstiger dan die van de V8 uitvoering: 48 procent op de vooras en 52 procent op de achteras versus een 53/47 split.
Conclusie
De gedeeltelijke elektrificatie van de Bentley Bentayga wist 2,5 jaar geleden niet te overtuigen en bij de nieuwe Flying Spur variant is dat niet niet anders. Niet alleen de elektrische actieradius is ondermaats, ook de laadsnelheid valt tegen. Verder is het kofferbak volume door de aanwezigheid van het accupakket gekrompen tot een onhandig klein formaat. Voeg daarbij het rij plezier belemmerende hoge gewicht van de Flying Spur Hybrid en het weinig bekorende geluid van de V6 motor, en er is onder de streep sprake van een product dat eigenlijk het stempel van Bentley niet mag dragen en daardoor mislukt is.
Jammer, want je kan merken dat men in Crewe wel een eigen invulling aan de Porsche techniek heeft proberen te geven (zoals bij de afstelling van de automaat). Verder is de wegligging van de Flying Spur Hybrid uitstekend en biedt het uitstekend afgewerkte interieur weldadig veel luxe en comfort. Ook het prestatieniveau met ingeschakelde benzinemotor weet te overtuigen. Maar ja, het hele eieren eten van een hybride auto is nou juist dat daar zo weinig mogelijk gebruik van gemaakt hoeft te worden. Bij deze Bentley is het tegendeel het geval. En daarmee zakt hij door het ijs.
- 5