Negatieve reacties plaatsen op social media is een wereldwijd tijdverdrijf. Deze moderne volkssport wordt ook in Frankrijk volop beoefend. Daar is alleen al de vermelding van de naam van het Franse premium automerk DS voldoende om een stortvloed aan negatieve reacties te ontketenen.
Hierbij moet opgemerkt worden dat Franse media graag een voorzetje mogen geven. Die hebben weinig geduld met het trage tempo waarin DS zichzelf weet te vestigen als premium automerk. Maar bezoekers van Franse autonieuws websites gaan nog een stap verder. Met name het design van de DS modellen kan rekenen op veel kritiek.
Het is waar dat DS, om het zachtjes uit te drukken, nog niet wereldwijd een volledig succes genoemd kan worden. In 2024 daalde de afzet met 22,4 procent ten opzichte van het jaar ervoor. DS lijkt daarmee op weg te zijn naar de uitgang. De Europese verkoop bleef steken op 37.480 auto’s. Dat is net iets meer dan BMW in 2 weken tijd weet te verkopen. En voor dit jaar zijn zijn de vooruitzichten niet bepaald bemoedigend.
Een automerk valt of staat met de juiste modellen. Daar moet ook de fout bij DS worden gezocht. De ‘3’ heeft sinds de introductie van de tweede generatie nooit een vast bestand aan klanten weten op te bouwen en speelt slechts een marginale rol op de Europese automarkt. De ‘7’ sloeg beter aan, maar is inmiddels verouderd. De SUV modellen van Opel (Grandland) en Peugeot (3008/5008) bieden inmiddels modernere techniek. Dan is het een stuk lastiger voor de DS 7 om zich als premium product te positioneren. De ‘4’ doet in Nederland ook zijn best om onder de verkoopradar te blijven. Maar de grootste fout werd gemaakt met de auto die het vlaggenschip en de vaandeldrager van DS had moeten zijn: de ‘9’. Men kan gerust spreken van een flop. Niemand zal verbaasd zijn dat model voortijdig van de markt wordt gehaald.
Fransen hadden ooit wel een autocultuur waarin premium modellen een prominente plaats in namen. Maar die werd na de oorlog de nek omgedraaid door grote auto’s zwaar te belasten. De Facel Vega was begin jaren-60 de auto die het licht uit deed. De volumefabrikanten slaagden er soms in om een tijdje een alternatief te bieden voor de buitenlandse premiummerken (Citroën DS, Renault 25), maar dat waren eigenlijk slechts oprispingen.
Om van DS een premium merk te maken, is een langetermijnstrategie nodig. Dat was ook bij Audi nodig toen Ferdinand Piëch in 1974 besloot het wankele merk tot het vlaggenschip van de Volkswagen Groep te maken. Het duurde 15 jaar voordat dit idee echt voet aan de grond kreeg en Audi kon concurreren met BMW en Mercedes. Het duurde lang voordat Lexus, opgericht in 1989, aan de tafel van de grote jongens mocht gaan zitten, ook al heeft dit merk verkoop technisch nog geen eigen servetring in Europa.
Lexus profiteerde van gunstige marktomstandigheden, aangezien de auto-industrie bij de lancering van dit merk op volle toeren draaide om aan de vraag te voldoen. Maar DS arriveerde onder stormachtige omstandigheden. Zijn debuutjaar 2015 is immers de geschiedenis ingegaan als het jaar waarin de sjoemelsoftware van Volkswagen het einde van de dieselauto inluidde. Daar bleef het niet bij. Meer rampen voltrokken. Zoals een elektrische auto die niet aansloeg (de 3 E-Tense), falende Puretech motoren en defecte Takata airbags.
Vertrouwen komt te voet. De voettocht naar de premiumautomarkt zou bij DS wel eens langer dan 15 jaar kunnen gaan duren. Het merk is nog steeds bezig met het zoeken naar een model waarmee de concurrentie op achterstand kon worden gezet; iets wat BMW (Neue Klasse), Audi (200 Turbo Quattro) en Lexus (LS 400) ooit wel lukte. Zonder auto die alle kritiek doet verstommen is DS een makkelijk slachtoffer om zwart gemaakt te worden, zeker in een land waar men de neiging om zichzelf te kleineren de nationale volkssport is.