Er zijn autobladen met korte en krachtige namen, en met titels die je het liefste zou willen afkorten. In de laatste categorie valt Auto, Motor und Sport: sinds mensenheugenis een begrip in Duitsland. Je zou het de papieren equivalent van de Mercedes-Benz 240D kunnen noemen: fors van formaat, niet goedkoop, degelijk, maar ook een tikkeltje saai. In ieder geval geen hijgerig scoopblad zoals bijvoorbeeld het Britse AutoExpress . De lange naam van het Duitse tijdschrift wordt voor het gemak vaak tot ‘AMuS’ afgekort. En net als bij mensen het geval is, hoeft een ietwat saai imago niet op gespannen voet te staan met een autoriteitsfunctie.
Het is daarom interessant om te kijken naar welke auto’s de redactieleden van ‘AMuS’ positief verrast hebben en welke modellen er als een teleurstelling bestempeld werden. In totaal kwamen 11 mannen (hopelijk leest Mariëtte Hamer dit nieuwsitem niet) aan het woord. Modellen die slechts één keer werden genoemd, worden buiten beschouwing gelaten: het feit dat hun naam genoemd wordt, kan je enigszins als ’toeval’ bestempelen. Interessant zijn de auto’s die door meerdere redactieleden in positieve of negatieve zin werden genoemd.
Aangenaam verrast werd de redactie van ‘AMuS’ door de:
Hyundai Ioniq 9: redactielid Ubi Holzwarth valt normaliter niet op grote auto’s, maar deze Koreaan maakte in AWD Performance vorm echt indruk op de Duitser: prettige besturing, krachtige remmen en een harmonisch afgesteld onderstel: daarmee weet de Ioniq 9 zijn leeggewicht van 2,9 ton goed te maskeren. En valt hij niet door de mand op een bochtig traject. Sportieve rijeigenschappen zijn natuurlijk niet de primaire reden om een 7-zitter aan te schaffen, maar iedereen heeft wel eens haast en dan is het prettig om te weten dat je ook op zulke momenten plezier kan beleven in deze Hyundai. Naast een vorstelijk ruim interieur, een grote kofferbak, een foutloze afwerking en een laadvermogen van meer dan 300 kW (in de praktijk getest) zorgen er voor dat de Ioniq 9 letterlijk en figuurlijk grote indruk heeft gemaakt op Holzwarth. Zijn collega Sebastian Renz sluit zich daar voor wat betreft de RWD versie bij aan. Die is onder de indruk van de manier waarop de Hyundai zijn rij taken uitvoert: ongeacht de (weer)omstandigheden met een rustgevende vanzelfsprekendheid. Ook Renz is onder de indruk van de oplaadsnelheid van de Ioniq 9. Met 7 personen de transitie naar elektrische mobiliteit maken was nog nooit zo vanzelfsprekend.
Seat Ibiza / Arona: de huidige generatie Ibiza is bijna 10 jaar oud. Normaliter word je als auto dan links en rechts ingehaald door veel jongere concurrenten. Maar Paul Englert vindt de Ibiza helemaal geen verouderde indruk maken. Hij prijst de Seat voor zijn prettige besturing, goede onderstelafstelling en prima comfort. Zijn collega sluit zich daar voor wat betreft de Arona bij aan: de fijne 3 cilinder turbomotor, de prettig schakelende versnellingsbak en de goede omgangsvormen zorgen voor een eenvoudige bediening. Hij spreekt van een “geslaagd totaalpakket zonder bling-bling”.
Alpine A110: deze Fransoos wordt door 2 redactieleden als ‘droomauto’ omschreven, maar omdat je hem (nog) gewoon kan kopen, wordt hij hier ook genoemd. Marcus Peters omschrijft de A110 als “één van de laatste echte sportwagens”: compact, licht en smekend om een zéér actieve rijstijl. De Alpine is geen koopje, maar ook weer niet zo onbetaalbaar dat hij eeuwig een droom hoeft te blijven. Thomas Hellmanzik vindt de prijs van de A110 evenmin onoverkomelijk. Ook omdat het benzineverbruik reuze meevalt. Hij prijst deze lichtgewicht-exoot om zijn uitstekende rijeigenschappen.
BMW M3 Competition xDrive & M4: zowel Michael Schoch als Jörn Thomas hebben zich tijdens hun 2-daagse verblijf op de Nordschleife gedurende 500 kilometer uitstekend vermaakt met de grandiose M3. In competitie vorm echt een auto om je vingers bij af te likken: even eenvoudig als snel, zonder al te veel pretenties maar toch met een sterk karakter en royaal met feedback zonder op enig moment vermoeiend te worden. Dus ook de rit van en naar de Nordschleife was voor beide heren een droom. Voor wie de M3 Competition xDrive er financieel net niet in zit: Otto Rup prijst de M4: “het is fascinerend om het merken hoe een klassiek concept (motor voor, handbak, aandrijving achter) ook nu nog is. Waarom pochen met 1.000 pk?”
Tot de grootste teleurstellingen tijdens het testwerk waren de:
MG Cyberster: voor zover er bij Ubi Holzwarth sprake was van enige vorm van liefde voor de MG Cyberster, was dit enkel ‘skin deep’. Ja, de Chinese roadster oogt fraai en trekt de aandacht met zijn vleugeldeuren, maar die positieve eerste indruk smelt als sneeuw voor de zon: je zit te hoog, de besturing is gevoelloos, de bediening verwarrend en de afstelling van de schokdempers deugt ook niet. Er zou sprake zijn van 510 pk, maar daar merk je niet veel van. Boven de 150 km/u heeft de MG niet veel zin meer om te versnellen. Zijn collega Jörn Thomas sluit zich bij de kritiek van Holzwarth aan: een elektrische roadster is een fantastisch idee, maar de uitwerking is miserabel. Je hoopt op veel rijplezier, maar de zitpositie in de Cyberster is onprettig en mede doordat de feedback die de MG geeft te wensen overlaat, is het weggedrag weinig vertrouwenwekkend. Jammer!
Volkswagen Caravelle: generaties lang was de ‘bus’ van Volkswagen een instituut voor veel Duitsers. Ook voor Sebastian Renz. Althans, voor wat betreft de edities T3, T4, T5 en T6. Afgelopen jaar kon hij kennismaken met de T7. Die heet nog steeds ‘Caravelle’ (net zoals je nog steeds een ‘Multivan’ hebt), maar is geen Volkswagen meer. Verwijder het merkembleem en je houdt een Ford Tourneo Custom over. En dat is volgens Renz geen ‘bus’, maar een bedrijfswagen. Dat merk je aan de oncomfortabele vering, de hekel aan bochten, de slechte remmen en het goedkope interieur. De ‘bus’ was als echte Volkswagen nooit goedkoop, maar je kocht niet zomaar een vierwieler. Je kocht een metgezel voor aangename vakantieritten. De nieuwe Caravelle is een liefdeloos product, overduidelijk ontworpen en gebouwd met een zo laag mogelijke kostprijs in gedachten. Otto Rup sluit zich helemaal aan bij deze kritiek: “Wat is er geworden van mijn droomauto?”