Beter maar niet bijzonder: Suzuki Swift

0

Je kan gerust stellen dat Suzuki met een gigantisch modellenoffensief bezig is. Nou ja, om het sleutelwoord uit de oude reclameslogan van het Japanse Calimero merk nog even aan te halen. In korte tijd heeft Suzuki namelijk 3 compacte modellen geïntroduceerd: de Baleno, de Ignis en nu de nieuwe Swift. Alledrie zijn ze gebaseerd op het lichte, maar sterke Heartect platform.

De Baleno is de grootste en ruimste van dit drietal. Dit model wordt door Suzuki gepositioneerd als ruime no-nonsense gezinswagen. De Ignis heeft daarentegen wel kapsones. Niet in negatieve zin, maar het is een eigenwijze, misschien wel trendsettende cross-over aanbieding op de rand van het A en B segment. De Swift valt qua formaat tussen de Baleno en Ignis in en is een keurige evolutie van het model waarmee Suzuki in 2005 een nieuwe weg in sloeg.

In vergelijking met het vorige, uit 2011 stammende generatie is de nieuwe editie 1 centimeter korter, 4 centimeter breder en 1,5 centimeter lager. De wielbasis groeide met 2 centimeter. Door het nieuwe platform nam het gewicht met ruim 10 procent af. De Nederlandse importeur van Suzuki spreekt van een basisgewicht van slechts 815 kilo, wat voor een B segment model uitzonderlijk laag is. Maar de testauto (de 1.0 BoosterJet Stijl uitvoering met SHVS hybride techniek) weegt 925 kilo. Dat is minder bijzonder.

De maatvoering van de Swift is dus niet radicaal gewijzigd, maar toch stelt Suzuki dat de nieuwe editie duidelijk ruimer is. Zo is er meer plek voor de achterpassagiers en groeide de capaciteit van de kofferbak met 25 procent tot 265 liter. Voorin staan de stoelen 2 centimeter lager en achterin 4,5 centimeter lager. De hoeveelheid hoofdruimte is achterin dan ook voldoende, maar voor de benen is er maar beperkt plek. Lange passagiers zitten dan al snel met hun knieën in de voorstoelleuningen te prikken. De genoemde 265 liter bagageruimte is overigens ook niet bijzonder: diverse B segment modellen bieden 300 liter of meer. Maar goed, als dat doorslaggevend is, dan moet je de Baleno nemen. Daar past 355 liter bagage in.

Het lagere gewicht van de nieuwe Swift draagt bij aan keurige emissiecijfers. Van de testauto bedraagt de CO2-uitstoot slechts 97 gram/km. De basisuitvoering, de 1.2 DualJet, zit op 98 gram. De SHVS hybride techniek scheelt 4 gram (zonder elektrische assistentie is de emissiewaarde van de 1.0 BoosterJet dus 101 gram). Dat klinkt verwaarloosbaar, maar de extra krachtige startmotor (2 kW) helpt ook bij de acceleratie. Die vreet geen bagageruimte, want de unit zich onder de passagiersstoel. De voeding van de bijbehorende lithium/ion batterij vindt plaats met het terugwinnen van remenergie.

Met de 112 pk / 170 Nm sterke 1.0 BoosterJet motor presteert de Swift vlot, maar niet spectaculair. De sprint kost iets meer dan 10 seconden (de 1.2 DualJet met 90 pk / 120 Nm heeft 11,9 tellen seconden nodig). De Suzuki had een snellere tijd neer kunnen zetten als de handbak 6 versnellingen zou hebben. Nu moet je het met één verzet minder doen. Daardoor moet de bak in de lagere versnellingen grote stappen maken. Voor de Swift 1.0 BoosterJet is ook een 6-traps automaat beschikbaar. Die klaart de sprintklus in 10 seconden rond, maar is met 114 gram CO2/km de minst milieuvriendelijke uitvoering. De bediening van de handbak is probleemloos, maar geen toppunt van exactheid.

De 1.0 BoosterJet motor pleziert niet specifiek met zijn spierballen, maar heeft wel een aangenaam karakter. De 3-pitter snerpt en knort er lekker op los. Suzuki heeft de motorvibraties, die bij dit cilinderaantal snel kunnen optreden, goed weten te elimineren. Dankzij de turbo is hij bij 2.000 toeren al goed bij de les. Hard hoef je de motor dus niet te laten werken. Meer dan 4.000 toeren maken is eigenlijk helemaal niet nodig om vlot op te schieten. Op constant tempo verdwijnt de 3 cilinder roffel naar de achtergrond. Bij 130 km/u op de snelweg hoor je de motor (die dan 3.000 omwentelingen maakt) eigenlijk helemaal niet. Dat komt niet alleen door het geciviliseerde karakter van de BoosterJet, maar ook doordat windgeruis (rond de A stijlen en de buitenspiegels) wél nadrukkelijk aanwezig is.

Een comfortminpuntje is ook de wat onrustige vering, die met name met slecht wegdek geen goed raad weet. Ook hoor je de wielophanging dan lawaai maken. Voor de rest kan je merken dat Suzuki zijn best gedaan heeft op het onderstel. Het bochtgedrag is gretig en de carrosserie wordt dan goed onder controle gehouden. De besturing is direct en scherp, alhoewel de mate van bekrachtiging wel een tandje minder had gemogen. De schijfremmen van de Swift zijn krachtig, maar grijpen bij erg lage snelheid wat abrupt in. Met de optionele 16-inch wielen is de wegligging wat nerveus, maar voor de rest is de Suzuki een goed uitgebalanceerde auto waarin je best veel plezier kan hebben.

Het interieurontwerp van de Swift is grotendeels geslaagd, met een best aantrekkelijk dashboard, goede ergonomie en een makkelijk afleesbaar instrumentarium. De afwerking is foutloos, maar de gebruikte materiaalsoorten zijn niet bepaald hoogwaardig. Suzuki heeft wel erg veel zwart hard plastic gebruikt. Voor de soliditeit hoeft dat niet nadelig te zijn, maar de Swift heeft hierdoor allesbehalve een premiumuitstraling. Ook het infotainment systeem is voor verbetering vatbaar. De bediening is niet echt intuïtief en de reactietijd lang. Daarmee is de installatie geen partij voor wat de modellen van bijvoorbeeld het Volkswagen concern in huis hebben.

De voorstoelen zitten comfortabel en steunen goed, maar veel opbergvakken heeft de Swift niet. Verder is het formaat van het handschoenenkastje lachwekkend klein. De kofferbak is praktisch gevormd, maar de til drempel is fors. De achterbankleuning kan in 60:40 verhouding worden neergeklapt, maar er ontstaat dan een allesbehalve vlakke laadvloer. Bijvoorbeeld een grote boos of koelkast naar binnen schuiven kan je dus wel uit je hoofd zetten.

 

 

 

70%
70%
Awesome

Suzuki heeft de Swift ingrijpend vernieuwd, maar is optisch goed herkenbaar gebleven. Met herwonnen zelfvertrouwen wil de Japanner nu weer een serieuze speler worden in het B segment (sinds 2005 heeft Suzuki meer dan 1 miljoen exemplaren van de Swift weten te verkopen in Europa, maar de laatste jaren was het model wat aan de zijlijn beland). Daar zijn best aanknopingspunten voor, want de Swift is lekker licht, zuinig, in 1.0 BoosterJet uitvoering lekker pittig, heeft plezierige rijeigenschappen en is netjes afgewerkt. Toch weet de Suzuki zich niet de positioneren als een klasse product. Dat komt door de goedkope materiaalkwaliteit, het gebrek aan veercomfort en een infotainment systeem dat steken laat vallen. Voeg daarbij het voor een B segment model niet bepaald bijzondere ruimteaanbod, en je kan niet anders dan concluderen dan dat het Suzuki moeite zal kosten om weer terrein terug te winnen met de Swift. De Baleno (ruimte) en Ignis (uitstraling) hebben wél duidelijke Unique Selling Points ...

  • 7
  • User Ratings (25 Votes)
    5.2

Comments are closed.