Afgelopen mei kon hij zijn biezen pakken: de aandeelhouders van Ford, gefrustreerd door de stagnerende beurskoers, gaven Mark Fields de zak. Maar Bob Lutz, de voormalige productchef van General Motors, is het met die beslissing niet eens.
Lutz omschrijft Fields als slim, ervaren en charmant. Hij heeft Ford diverse successen bezorgd, zoals de F-series pick-up (deze modelreeks was er al voor de komst van Fields, maar de topman wist de voorsprong op de concurrentie verder uit te bouwen door de jongste editie een aluminium structuur te geven, waardoor de F-series nog meer dan hij al was de referentie binnen zijn segment is geworden), de beslissing om het hele Transit gamma naar de Verenigde Staten te halen (General Motors had en heeft daar geen antwoord op), de wederopstanding van Lincoln en het verjongen van de Mustang, die daardoor beter verkoopt dan de Chevrolet Camaro van Lutz’ voormalige werkgever.
Maar de aandeelhouders hebben daar geen oog voor. Die zijn verblind door Elon Musk. Met hem worden andere topmannen van autofabrikanten vergeleken. En daarbij gaat het blijkbaar niet om het winstgevend maken/houden van een merk (want dat lukt Musk niet), maar om de grootsheid van de plannen die je rondbazuint. Niet alleen op autogebied, maar ook als het gaat om tunnels (onder Los Angeles) en ruimtereizen (naar Mars). Tja, dat leren ze jou niet op Harvard.
Musk weet niet alleen uitstekend auto’s te verkopen, maar ook zichzelf. Aandeelhouders lopen met hem weg. Zij prijzen hem de hemel in, inclusief de aandelenkoers van Tesla. Begrijpelijk dat men bij Ford jaloers werd. Volgens Lutz is Fields uit heel ander hout gesneden. Zijn talent is niet om wilde ideeën het internet op te slingeren. Fields is getraind in wat een degelijke manager, die duurzaam leiding wil geven aan een bedrijf, behoort te doen: “under promise and over deliver”. Oftewel heel anders dan Musk, die wel allerlei nieuwe modellen aankondigt, maar ondertussen de verliezen bij Tesla niet weet te stoppen.
Maar aandeelhouders zitten daar blijkbaar niet mee. Een topman die behoedzaam opereert (omdat je van de beursautoriteiten geen op lucht gebaseerde toezeggingen mag doen waarmee beleggers misleid kunnen worden) is blijkbaar niet zo sexy als een entrepreneur die vandaag boter bij de vis levert in de vorm van spannende vergezichten. Lutz constateert dat een CEO anno 2017 dus schijnbaar niet alleen goed moet kunnen rekenen, maar ook een beetje een artiest moet zijn. Net zoals je meer politiek succes hebt bij een onconventionele haardracht of grappig bedoelde uitspraken over vrouwen.
Volgens Lutz zijn we in een andere wereld beland. Eentje waar geen plaats meer is voor managers die beloftes (en het creëren van een hype) niet belangrijker vinden dan volharding en financiële robuustheid. Duurt eerlijkheid dan niet meer het langst? Misschien nog wel. Maar de aandeelhouders op Wall Street hadden niet het geduld om daar op te wachten. Lutz wenst de opvolger van Fields, Jim Hackett, veel succes toe.