Hyundai Kona verslaat Toyota C-HR

0

Hyundai is laat gearriveerd op het verkoopfeestje voor compacte cross-overs. Maar het debuut is dankzij de opvallende styling van de Kona niet onopgemerkt gebleven. De Hyundai is allesbehalve een grijze mus en lijkt volgens de laatste designtrends ontworpen te zijn. Toch steekt de Toyota C-HR niet bleekjes af bij zijn Koreaanse concurrent. De Japanse rivaal heeft eveneens een funky styling. De C-HR laat niemand onberoerd en doet je op het puntje van je stoel zitten. Maar wat is de betere cross-over?

Omdat Hyundai reeds de tot het C segment behorende Tucson in zijn gamma heeft, ben je geneigd om de kleinere Kona in het B segment te positioneren. Toch is dat slechts ten dele juist. De Kona is namelijk gebaseerd op het onderstel van de Elantra, een typische C segment middenklasser van Hyundai voor markten buiten Europa. En de uitvoering die hier getest wordt, is voorzien van een 1.6 T-GDI turbobenzinemotor die ook leverbaar is in de Tucson. Voor de Toyota geldt min of meer hetzelfde verhaal: een positionering onder de RAV4, een 1,2 liter als basismotor en een instapprijs van 25 mille wijzen niet persé op C segment aspiraties, maar toch voelt de C-HR zich daar prima thuis.

De uitvoeringen van de Kona en C-HR die voor dit duel zijn geselecteerd, kosten echter heel wat meer dan de bovengenoemde 25 mille. De Hyundai is er in combinatie met de 1.6 T-GDI turbobenzinemotor alleen met vierwielaandrijving en automaat met dubbele koppeling. Je kan dan kiezen uit de uitrustingsmaken Fashion (34.995 euro) en Premium (38.495 euro). De C-HR kost met CVT automaat en vierwielaandrijving 36.195 euro (Style), 36.595 euro (Executive) of 37.395 euro (Bi-Tone). In alle gevallen krijg je dan wel de 1,2 liter turbobenzinemotor.

Als Bi-Tone krijg je een Toyota met een contrasterende dakkleur. Die mogelijkheid biedt Hyundai ook en lijkt tegenwoordig een must te zijn als een compacte cross-over serieus genomen wil worden door de autoconsument. Personalisatiemogelijkheden oftewel individualisering voor wat betreft de aankleding van jouw voertuig past net zo goed bij de tijdgeest als Catalaans separatisme. Het testen van de topuitvoering betekent dat je zowel bij de Kona als de C-HR veel toeters en bellen krijgt, zoals lederen bekleding, een achteruitrijdcamera, een multifunctioneel stuurwiel, een touch screen voor het infotainment systeem, stoelverwarming, Bluetooth en LED lichttechniek. Veiligheid voor de inzittenden wordt gewaarborgd door een noodrem assistent, dode hoekwaarschuwing, een rijbaan hulp en rear-cross traffic alert. Maar er zijn uitrustingverschillen. Zo biedt de Kona als enige een verwarmbaar stuurwiel, stoelventilatie, inductielading van de smartphone en voorruitprojectie. De C-HR stelt daar een extra airbag, een uitgebreider navigatiesysteem en actieve snelheidsregeling tegenover.

Welke zaken van belang zijn, is persoonlijk. Maar per saldo is de Hyundai net wat completer dan de Toyota. Los van smaak zou je echter kunnen zeggen dat je in visueel opzicht bij de C-HR (nog) meer waar voor je geld krijgt dan bij de Kona. De Hyundai heeft, als je de opvallende carrosseriedecoratie wegdenkt, tamelijk klassieke proporties. De Toyota beschikt echter over een uniek design, dat van grote afstand herkenbaar is. Ook is de C-HR meer ‘cross-over’ dan de Kona, die je ook gerust als een SUV zou kunnen bestempelen. De Hyundai valt vooral op met zijn onderscheidende frontverlichting. Alhoewel, onderscheidend: de uit meerdere lagen bestaande lampen kennen we eigenlijk al van de Citroen C4 Cactus. De Toyota valt vooral op met zijn schuine achterzijde in coupévorm die bij een hatchback niet zou mistaan. Maar in functioneel opzicht is het wel een beetje behelpen met de C-HR. Zo is het voor kleine kinderen absoluut onmogelijk om zelf de achterportieren te openen bijvoorbeeld. Dat maakt de Toyota toch een tikkeltje minder geschikt als auto voor het hele gezin.

Stap je in de Kona, dan betreedt je een heel andere Hyundai wereld. Eentje waar voor onconventionele oplossingen of stylingdetails geen plaats is. Precies zoals de klantengroep van de i30 dat wil: een mooie afwerking, uitstekende overzichtelijkheid, ergonomisch volledig verantwoord, tot op zekere hoogte smaakvol, maar ook een tikkeltje burgerlijk en saai. Heel anders dan de buitenkant van de Kona dus. De C-HR kenmerkt zich door een asymmetrisch dashboard dat duidelijk gericht is op de bestuurder.

Door de kleinere raampartij is de cabine van de Toyota intiemer dan die van de Hyundai. Het materiaalgebruik is hier en daar flamboyant, waardoor de cockpit een drukker overkomt. Je zit lager in de C-HR dan in de Kona, terwijl het dashboard juist hoger staat. Dat geeft je (iets) meer het gevoel in een sportwagen te rijden, en niet in een SUV. Maar de bediening is minder logsch dan bij de Hyundai. Ook stelt het infotainment systeem teleur. Zo behoort smartphone integratie niet to de mogelijkheden en het beeldscherm is met 6,1-inch aan de kleine kant. De Kona is in dot opzicht een verademing met een duidelijke, snelle en intuïtieve bediening van zijn 7,0-inch touch screen. Ook zijn er veel aparte knoppen zodat je recht op jouw doel af kan gaan.

Je zou het aan de buitenkant misschien niet zeggen, maar achterin biedt de C-HR meer ruimte dan de Kona. Theoretisch betekent dat meer lange afstandcomfort voor passagiers, ware het niet dat die daar nogal een opgesloten gevoel hebben. Niet iedereen zal het op prijsstellen ‘holbewoner’ te moeten zijn met weinig uitzicht. En voor kinderen onder de 7 jaar is het eigenlijk helemaal onmogelijk om naar buiten te kijken. De Hyundai is in dit opzicht meer een allemansvriend, al zouden volwassenen misschien wat meer bewegingsvrijheid wensen. Van claustrofobie hoeft evenwel geen sprake te zijn.

Qua kofferbakformaat is de C-HR met 377 versus 360 liter voor de Kona licht in het voordeel, maar als dit een koopcriterium is, dan word je met andere cross-over modellen veel beter bediend. Een bagageruimtecapaciteit van meer dan 400 liter is iets wat veel concurrenten namelijk wél bieden, zeker als het budget zo’n 36 mille bedraagt. En dat is iets wat kinderrijke gezinnen zullen waarderen. Een in 40:60 verhouding neerklapbare achterbankleuning vergroot de flexibileit maar is geen oplossing als je met meerdere achterpassagiers op pad gaat.

Als het om vermogen en koppel gaat, is de C-HR geen partij voor de Kona. De koper van de Toyota moet genoegen nemen met 116 pk en 185 Nm. Hyundai zet hier 177 pk en 265 Nm tegenover. Maar veel mensen zullen brute motorkracht niet doorslaggevend vinden bij de aanschaf van een compacte cross-over. Dat bewijst de C-HR wiens relatief bescheiden 1,2 liter motor verkoopsucces beslist niet in de weg staat. Het prestatieniveau is weliswaar bescheiden, maar dat is het verbruik en de CO2-uitstoot (144 gram/km) ook. Traag kan je de Toyota niet noemen, maar zijn 1,2 liter motor moet wel hard werken voor de kost. Dat krijg je als je opteert voor ‘downsizing’ oftewel een relatief grote auto combineert met een compacte krachtbron.

De CVT van de C-HR kan de beperkte longcapaciteit niet maskeren, maar functioneert wel vloeiender dan de DCT automaat met dubbele koppeling van de Hyundai. De Koreaan is in dit opzicht wat ruw en onbehouwen, maar de rechtervoet krijgt in de Kona veel meer respons dan in de C-HR. Dat vergroot het rij plezier, ook omdat de 1.6 T-GDI motor meer reserve heeft om op de snelweg te versnellen. Doordat de motor van de Hyundai per saldo minder toeren maakt, is hij bovendien stiller. En dat betekent dat het meerverbruik en de CO2-emissie (153 gram/km) eigenlijk wel meevalt. De Kona is eigenlijk motorisch de tegenpool van de C-HR: een compacte auto met een grote motor. Dit betekent dat je eigenlijk nooit vermogen tekort komt. Enige smet op het blazoen is zoals gezegd de automaat. Met name bij beperkte gaspedaalbewegingen kan de DCT transmissie wat ongemanierd zijn.

Kijken we naar de rijeigenschappen, dan scoort de Toyota punten met een prettige combinatie van een soepele vering (ondanks 18-inch velgen), lichtvoetigheid en een scherpe besturing. Dat zorgt voor een sportief weggedrag en nodigt je uit om alles uit de 1,2 liter motor te wringen. Dit betekent dat in de praktijk het verbruiksvoordeel van de C-HR minder groot uit zal vallen dan op papier. Sterker nog: de Kona zal vermoedelijk niet of nauwelijks minder zuinig zijn. De rijeigenschappen van de Hyundai hebben een minder sportief karakter, terwijl de vering toch een tikkeltje steviger is. De Kona heeft echter wel een heel volwassen weggedrag met een goede balans en amper onrust op een slechte ondergrond. Ook van overhellen in bochten is nauwelijks sprake. Verder, en dat is toch wel opvallend bij een Hyundai, is er op de hoeveelheid feedback van de besturing niets aan te merken. Kortom, de Kona neem je graag mee de bergen in.

De C-HR noch de Kona hebben last van dominant aanwezige rolgeluiden. In beide gevallen is er bovendien sprake van een indrukwekkend stijf koetswerk. In de Hyundai profiteer je van een betere overzichtelijkheid. Voor beide Aziatische cross-overs geldt dat de veiligheidssystemen hyperactief zijn en wel erg vroeg ingrijpen. Bovendien werkt de rijbaan assistent van de Kona niet consistent, waardoor je hem van ellende liever uitschakelt. De voorruitprojectie van de Hyundai is op de snelweg plezierig, maar in druk verkeer storen de veelvuldig opflikkerende waarschuwingslampjes.

De Kona moet zich elke 10.000 kilometer bij de dealer melden voor een onderhoudsbeurt. Bij de C-HR hoef je slechts eens per 15.000 kilometer je neus te laten zien. Dat zorgt voor lagere onderhoudskosten bij de Toyota maar Hyundai compenseert dit door een 2 jaar langere garantietermijn: 5 in plaats van 3 jaar.

Conclusie

Zowel in het geval van de Kona als bij de C-HR krijg je een bovengemiddeld opvallende en aandachttrekkende cross-over. Toch wint de Hyundai deze vergelijkingstest. Hij heeft namelijk minder nadelen dan de tamelijk onpraktische C-HR, die irritant slecht te overzien is, in motorisch opzicht niet boven de middelmaat uitsteekt en die voorzien is van een verouderd infotainment systeem. De Kona is evenwichtiger en minder eendimensionaal. Er zijn weliswaar wat ruwe kantjes, maar de 1.6 T-GDI motor heeft veel meer in zijn mars zonder dat je hiervoor een hogere rekening gepresenteerd krijgt. De Hyundai zorgt weliswaar niet voor een nieuwe standaard qua ruimteaanbod, maar hij biedt wel een vermakelijke mix van stijl, prestaties, plezier en praktische eigenschappen.

Welke les kan Toyota hieruit trekken? Vermoedelijk eentje die niet verschilt van die van Mercedes bij de A klasse. Deze Duitser is op zijn manier eveneens een aandachttrekker maar een matige gezinswagen. De nieuwe A klasse wordt ruimer en zal meer een allemansvriend zijn. Dat maakt de Mercedes minder extreem, maar dat is een transformatie die ook de C-HR bij de generatiewisseling goed zal doen. En de Kona? Daar hoeft niet veel aan veranderd te worden. Hij is niet perfect, maar meer wat puntjes op de ‘i’ zetten is niet nodig.

Reageren is niet mogelijk.