Eenkennig maar toch veelzijdig: test Jeep Wrangler

0

Jeep heeft haar iconische Wrangler compleet vernieuwd. Op het eerste gezicht lijkt er weinig veranderd te zijn. Dat is precies te bedoeling, want op de Amerikaanse thuismarkt gaat de Wrangler als warme broodjes over de toonbank. Ford en General Motors moeten met lede ogen aanzien hoe Jeep de niche helemaal voor zichzelf heeft. De Renegade, Compass, Cherokee en Grand Cherokee hebben elk vele concurrenten, maar de Wrangler, een evolutie van het oermodel is uniek.

Voor de Wrangler geldt: hoe lager de asfaltdichtheid in een bepaald land, hoe meer hij in zijn element is. Deze Jeep moet het echt hebben van onverhard terrein waar de lage gearing onmisbaar is en van klauterpartijen over rotsen of van waden door rivierbeddingen. Daar wekt met name de Rubicon uitvoering (de meest capabele variant) de indruk onoverwinnelijk te zijn. Het is verbluffend en onthutsend waartoe de Wrangler allemaal in staat is.

Maar op verhard wegdek, waarmee Nederland vol geplamuurd is, heb je amper wat aan de klautertalenten van de Rubicon uitvoering. De vering is hinderlijk stoterig en de speciale terreinbanden produceren overmatig veel rolgeluiden. De Sport basisversie of de enigszins op gebruik in stedelijke omgevingen gerichte Sahara variant zijn dan een veel betere keuze. De Wrangler is in deze vorm nog steeds extreem competent op onverhard wegdek, maar hij heeft duidelijk betere manieren op het asfalt en is significant comfortabeler, al heb je qua windgeruis op hogere snelheid altijd het gevoel dat het buiten de Jeep stormt.

Toch is de Wrangler ook in meer geciviliseerde Sahara uitvoering, waarmee kort kon worden gereden, als doorsnee vervoermiddel geen partij voor een moderne SUV. Er zijn weliswaar zaken als een infomediasysteem (inclusief navigatie), USB aansluitingen en tal van veiligheidsassistenten (achteruit rij camera, dode hoek sensoren) aan boord, maar de besturing is nog steeds enorm indirect en onnauwkeurig. Op een lachwekkende manier karikaturaal hobbelen doet de Wrangler ook in deze uitvoering. Bochten zijn, gelet op het gepiep van de banden en het overhellen van de carrosserie, altijd een uitdaging.

Maar goed, voor mensen die een SUV zoeken, heeft Jeep natuurlijk de Renegade, Compass, Cherokee en Grand Cherokee in haar gamma. De Wrangler vervult een andere rol. Het is het visitekaartje van Jeep (alhoewel eerder van de merkgeschiedenis dan van technologisch kunnen) en in Nederland vooral fraai decoratiemateriaal voor in de showroom. Je kan zijn rol enigszins vergelijken met die van de Stinger voor Kia. Beiden op hun eigen manier oogstrelend, maar te duur om een serieuze optie te zijn voor het grote publiek.

Nederlandse prijzen van de nieuwe Wrangler zijn er weliswaar nog niet, maar wees niet verbaasd als de meest luxueuze versie meer dan 100.000 euro gaat kosten. En instappen zal vermoedelijk pas bij 80 mille kunnen. Dat maakt de Wrangler net als de Mercedes G klasse tot een rijkeluispeeltje. Hij mag dan sterk op de originele, bijzonder rudimentaire Jeep lijken, Spartaans is hij qua uitrusting (een moderne 8-traps automaat is standaard) al lang niet meer.

Rijden in de nieuwe Wrangler gaat dus een dure hobby worden, maar in vergelijking met het oude model wordt hij in Nederland wel beter betaalbaar. Dat is te danken aan de modernere motoren (compacte 4 cilinder turbo exemplaren) die veel minder CO2 uitstoten dan de ouderwetse blokken van de voorganger. Voor de geteste 2,2 liter dieselversie met 200 pk en 450 Nm geeft Jeep een emissiewaarde van 195 à 209 gram op (korte respectievelijk lange uitvoering). De oude Wrangler 2.8 CRD (200 pk en 460 Nm) stootte tot 235 gram CO2 uit en had maximaal 11,7 seconden nodig om de 100 km/u aan te kunnen tikken. Zijn 2.086 kilo zware opvolger klaart de klus in uiterlijk 10,3 seconden.

Deze cijferwaarden illustreren dat de nieuwe Wrangler veel meer bij de tijd is. Hij heeft prettigere rijeigenschappen (alhoewel het bovenal een terreinwagen blijft die zich op asfalt niet in zijn element voelt), heeft een ruimere, comfortabelere cabine en is veel beter afgewerkt. Kortom, de Wrangler is nu beter dagelijks bruikbaar, zonder dat die progressie ten koste is gegaan van zijn charisma en terreincapaciteiten. In het 4×4 rijk is deze Jeep dankzij nog grotere aanloop/afrijdhoeken, extra grondspeling en kleinere draaicirkel onbetwist de leeuwenkoning.

Het afzetpotentieel voor de Wrangler is klein (in 2016 en 2017 werden slechts 5 respectievelijk 2 exemplaren op kenteken gezet, maar je kan zijn rol enigszins vergelijken met die van de R8 binnen het Audi gamma. Die had de afgelopen 2 jaar een verkoopaandeel van iets meer dan 0,5 procent; gemiddeld even veel als de Wrangler. Verwaarloosbaar dus. Maar toch zijn beide modellen ultieme nekkendraaiers en showroommagneten.

De Audi moet het hebben van zijn rijeigenschappen en prestaties, de Jeep zoals gezegd van zijn terreinvaardigheden en veelzijdigheid. Er zijn 3 daktypes waaruit gekozen kan worden (3-delig metaal, canvas of canvas met een elektrisch schuifdak), de voorruit kan na het losdraaien van 4 schroeven plat gelegd worden en het verwijderen van de deuren is een stuk eenvoudiger geworden. Veelzijdig is de Wrangler ook als het gaat om de aankleedmogelijkheden. Nog meer dan een Mini valt deze Jeep aan de persoonlijke smaak aan te passen. En het design, zeker van de korte (4,3 meter) uitvoering, is volkomen tijdloos zoals dat hoort bij een retro model.

Kortom, ook al rijd de Wranger op asfalt nog steeds tamelijk beroerd, je krijgt heel veel auto voor je geld. In vergelijking met wijlen Land Rover Defender zit je opvallend laag, maar dat betekent meer dan voldoende hoofdruimte. De kans dat jij jouw ellebogen tegen de deuren stoot is klein. Door de lage zitpositie heb je enigszins het gevoel in een gewone personenwagen te zitten, ook omdat het dashboard er tamelijk normaal uitziet en in ergonomisch opzicht geen grote steken laat vallen. Achterin is de korte uitvoering onverminderd krap, maar wie vindt dat erg als je met het dak open in de zon kan rijden?

De Wrangler is speelgoed voor volwassenen. Duur speelgoed, maar deze Jeep is wel het toegangskaartje tot de elite onder de terreinwagens en auto’s met een monumentaal verleden. Wat de laatste eigenschap betreft kan de Wrangler in één adem genoemd worden met de Porsche 911, alhoewel de technische perfectionering van deze Duitse sportwagen niet aan de Jeep besteed is. De jongste editie maakt weliswaar een enorme sprong voorwaarts richting de moderne tijd, maar hij heeft nog steeds een apart chassis en starre assen.

De 2,2 liter dieselmotor werd al even kort besproken. Hij wordt binnen het overkoepelende Fiat Chrysler Automobiles moederconcern ook gebruikt door dochter Alfa Romeo en dit betekent dat het qua loopcultuur wel snor zit. Stationair zit is de motor verrassend stil en gaat pas dreunen als je het gaspedaal helemaal tot op de bodem intrapt. Maar ook dan klinkt hij beschaafd. Al met al een grote verbetering ten opzichte van het oude 2.8 CRD blok dat in een tractor niet misstond. De 8-traps automaat doet zijn werk onmerkbaar en foutloos.

Je zit relatief laag in de Wranger, maar wel rechtop. Het stuurwiel is voortaan in diepte en hoogte verstelbaar. Dankzij de korte draaicirkel (10,4 meter) is de wendbaarheid zeer goed. Het dashboard is klassiek plat, maar Jeep gebruikt voor de afwerking fraaiere materialen die zachter aanvoelen. De positie en vorm van de knoppen op de boordplank moet herinneringen oproepen aan het originele model. Daarnaast zijn tal van functies te activeren via een touch screen dat qua intuïtief bedieningsgemak prettig in de omgang is. Achterin is de korte uitvoering van de Wrangler zoals gezegd behoorlijk krap, maar de capaciteit van de bagageruimte is heel behoorlijk: 533 liter met de achterbank in normale positie, of 1.044 liter als je de rugleuning plat legt.

70%
70%
Awesome

Hoeveel sterren verdient de Wrangler? Die vraag is lastig te beantwoorden. Als je puur kijkt naar zijn terreinvaardigheden dan verdient deze Jeep de volle 5 sterren. Qua rij sensatie in de wildernis word hij alleen overtroffen door de Ariel Nomad. De Wrangler maakt in het terrein de indruk onoverwinnelijk te zijn. Ben je van plan om deze Jeep aldaar te gebruiken, dan is hij zondermeer een aanrader. Maar ja, het gros van de kilometers zal je in Nederland, hoe je het ook wendt of keert, op asfalt moeten maken, vaak in een stedelijke omgeving. En dan verdient de Wrangler vanwege zijn beroerde rijeigenschappen en ondermaatse comfort eigenlijk maar 1 ster.

Gemiddeld kom je dan afgerond uit op hooguit 3 ster. Eerlijk gezegd denkt dat de lading rationeel gezien heel aardig. Dit is nou eenmaal een auto waar je op sommige momenten veel water bij de wijn moet doen. Maar de eerder genoemde vergelijking met de Audi R8 heeft Autointernationaal.nl aan het denken gezet. Die krijgt van het gros van de autojournalisten 4 sterren. Maar de R8 komt alleen tot zijn recht bij snelheden boven de 200 km/u en dat is in Nederland nóg onmogelijker dan rijden in woest terrein. In de stad is het met de Audi óók behelpen. Neem je in ogenschouw dat de Wrangler in vergelijking met de R8 schappelijk geprijsd is en een stuk meer veelzijdig is, dan verdient hij óók 4 sterren (qua bouwkwaliteit is de Jeep geen partij voor de Audi).

De R8 verkocht in 2016 en 2017 beter dan de Wranger. Niets ten nadele van de Audi, maar dat is eigenlijk onbegrijpelijk. Deze Jeep verdient het om herontdekt te worden in Nederland. Wij zijn weliswaar een natie zonder noemenswaardige bergen of wildernis, maar ook een land dat vol behangen is met snelheidslimiet borden. Van dat laatste kan je in deze Wrangler meer 'genieten' dan in de R8. Dus ja, vanuit dit perspectief verdient deze Jeep 4 sterren. Samen met de rationele beoordeling van 3 sterren levert dat per saldo dan 3,5 ster op.

  • 7
  • User Ratings (9 Votes)
    7.2

Comments are closed.