Ook na facelift te duur: test Ford Edge 2.0 EcoBlue

0

Bijna een jaar na zijn Amerikaanse showdebuut is de vernieuwde Ford Edge klaar voor de Europese marktintroductie.

Waarom de korte test?

Ford heeft de Edge een facelift gegeven. Enerzijds is die ingreep uiterst welkom, want de verkopen van de primair voor Noord Amerika ontwikkelde, maar voor Europa aangepaste, SUV zijn in de eerste 10 maanden van dit jaar in Nederland met bijna een derde gedaald, ondanks dat de markt als geheel een dikke plus laat zien. Anderzijds kan de facelift ook als overbodig worden beschouwd omdat het verspilde moeite is. Immers, in bovengenoemd tijdvak gingen slechts 33 exemplaren van de Edge over de toonbank. Daarmee bedraagt het verkoopaandeel 1 à 1,5 promille. Verwaarloosbaar klein dus. Maar Ford heeft als missie om zich de komende jaren te ontwikkelen tot SUV specialist. Daartoe zijn MPV modellen als de B-Max, S-Max en Galaxy inmiddels gesaneerd en ook de C-Max en Mondeo moeten er aan geloven. De Edge moet één van de pijlers worden onder het gamma van Ford, dat zichzelf opnieuw probeert uit te vinden. Saneren is geen optie. Ford wil dus niet achterom kijken met de Edge, maar enkel vooruit. En doet dat met een facelft.

Wat voor auto is het?

Zoals het hoort bij een facelift is met name het front flink aangepakt. De Edge heeft smallere, puntige koplampen gekregen waardoor de Ford nu enigszins gemeen uit zijn ogen kijkt. Voor een intimiderende SUV is dat niet verkeerd. Ook de grille werd herzien en het rooster past nu beter bij dat van de jongste Focus. Achter is, geheel tegen de tijdsgeest in, de horizontale strip die beide lichtblokken met elkaar verbindt, komen te vervallen. Loopt Ford een fase voor of slaat zij opnieuw de plank mis, zoals zij eerder deed door een 3-deurs versie van de Fiesta uit te brengen op een moment dat iedereen zich concentreerde op een hatchback het achterportieren? (de 3-deurs versie is inmiddels weer uit het gamma geschrapt) Ford combineert de facelift van de Edge met de introductie van 4 nieuwe carrosseriekleuren en qua velgen zijn er 5 keuzemogelijkheden (tot maximaal 21 inch).

Technisch nieuws is er ook. Zo is de 2,0 liter dieselmotor geheel herzien, waardoor hij nu het predikaat ‘EcoBlue’ draagt in plaats van ‘TDCi’. Er zijn 3 vermogensmaken: 150 pk, 180 pk en 240 pk. De laatste versie beschikt over 2 turbo’s en zat in de testauto. Op deze versie is vierwielaandrijving en een 8-traps automaat standaard. De 150 pk uitvoering is er alleen met voorwielaandrijving. Hij heeft wel de automaat standaard. Op de 180 pk versie krijg je vierwielaandrijving, maar dien je vreemd genoeg wel zelf te schakelen (via een 6-bak). Vóór de facelift had de Edge trouwens een reparatiegevoelige 6-traps Powershift automaat met dubbele koppeling. De genoemde vierwielaandrijving is tegenwoordig van het intelligente soort, hetgeen betekent dat onder normale rij omstandigheden het vermogen en koppel naar de voorwielen gaat. Pas als dat tractietechnisch wenselijk is, springen de collega’s achter razendsnel bij. De efficiëntere opzet zorgt volgens Ford voor een 6 gram/km lagere CO2 uitstoot.

Is het wat?

Toch is de Edge 2.0 EcoBlue in 240 pk / 500 Nm configuratie (0-100 km/u in 9,6 seconden) nog steeds niet de grootste vriend van het milieu: de emissiewaarde bedraagt, afhankelijk van de uitvoering 175 à 187 gram/km. Ter vergelijking: de BMW X3 stoot als 231 pk / 500 Nm sterke xDrive25d 145 gram uit en klaart de acceleratieklus in 6,8 seconden. Verklaring voor het verschil in emissie en sprinttijd is het hoge gewicht van de Edge: met 2.116 kilo weegt hij bijna 300 kilo meer dan de X3. Toch voelt de Ford ondanks zijn massa niet onder gemotoriseerd aan. De dubbel geblazen versie van de 2,0 liter dieselunit heeft aardig wat spierkracht, is zeer verfijnd en doet zijn werk in stilte. Maar of de nieuwe 150 pk een aanrader is, is gezien het hoge gewicht van de Edge (we hebben het tenslotte over een SUV die 33 mm langer is dan de Volkswagen Touareg) twijfelachtig.

Ook de nieuwe 8-traps automaat bevalt goed. Hij wisselt zó onmerkbaar en soepel van verzet dat je geneigd bent te vergeten dat er een transmissie in deze Ford zit. Je kan de automaat manueel aansturen via schakelflippers aan het stuur. De gewenste verzet wisseling vindt dan enigszins vertraagd plaats, maar dergelijk gedrag ‘vloekt’ niet perse met het logge karakter van de Edge. De Ford maakt zijn claim waar dat de bij schakeling van de achterwielen naadloos en snel plaatsvindt. Je merkt er eigenlijk niks van.

Het aandrijfgedeelte van de Edge 2.0 EcoBlue 240 verdient dus een mooi rapportcijfer en dat geldt ook voor de rijeigenschappen. De vering is soepel en oneffenheden in het wegdek brengen de Ford niet snel uit zijn element. De carrosseriecontrole in bochten is voor dit type auto meer dan voldoende. Helaas is de besturing nogal gevoelloos, ondanks dat de bekrachtiging in orde is en dat de reacties op commando’s consistent zijn. Wie een lichtvoetige Ford à la de Fiesta of Focus verwacht, komt bij de Edge bedrogen uit. Ook weet hij niet het rij plezier niveau van een Stelvio, F-Pace of Macan te evenaren. Maar de rijeigenschappen zijn zeker niet slechter dan die van een Koleos, Sorento of XC60. Dankzij tractiecontrole en een gezonde bodemvrijheid komt de Edge ook buiten het asfalt een eind.

In de cabine heeft de sterk verouderde selectiehendel voor de automaat plaatsgemaakt voor een trendy draaiknop. Daarvoor is minder ruimte nodig, waardoor er een vakje kon worden gecreëerd waarin de telefoon draadloos kan worden opgeladen. Voor de bekleding van de portieren gebruikt Ford voortaan fraaier materiaal, maar een premiumbeleving ontbreekt in de Edge nog steeds. Het instrumentarium is volledig digitaal en kent aardig wat configuratie mogelijkheden. Qua infomedia neemt het SYNC 3 systeem van Ford de honneurs waar. Die installatie bevalt beter dan wat je bij de Franse merken voorgeschoteld krijgt, maar is nog steeds geen partij voor bijvoorbeeld Sensus Connect van Volvo. Gelukkig kan je naar je telefoon uitwijken dankzij compabiliteit met Apple CarPlay en Android Auto.

De geteste Vignale versie zit zeer goed in zijn toeters en bellen. Dat geldt ook voor de veiligheidsuitrusting. Zaken als Blindspot Assist, Front Collision Avoidance, adaptieve cruisecontrole met Stop&Go functie, Lane Centring, Evasive Steering Assist en een parkeerassistent (Ford bundelt deze camerasystemen onder de naam ‘Co-Pilot 360’) zijn allemaal aan boord. De Edge is ook voorzien van Ford Pass Connect, dat betrekking heeft op internet gebruik. Nieuw is de optie om de Edge uit te rusten met adaptieve koplampen (Ford Dynamic LED genaamd). Een derde rij stoelen behoort niet tot de mogelijkheden, maar de SUV heeft wel een flinke kofferbak: 602 liter met de achterbank in normale positie en 1.847 liter als je de leuning neerklapt.

 

60%
60%
Awesome

Hoeveel sterren?

De Edge heeft het formaat (en het gewicht) van een Audi Q7, BMW X5, Mercedes-Benz GLE, Range Rover Sport en Volvo XC90 maar biedt anders dan deze SUV modellen slechts 5 zitplaatsen. Dat degradeert hem tot een klasse lager (Q5, X3, GLC, Velar, XC60). De geteste 2.0 EcoBlue 240 valt in dit gezelschap qua spierkracht niet echt uit de toon, al verloopt de acceleratie minder snel dan je zou verwachten. Ook de rijeigenschappen verdienen een voldoende. Maar 75 mille (Ford moet de prijzen van de vernieuwde Edge nog bekend maken) is veel geld als premiumstatus ontbreekt. Daar heeft de facelift niks aan kunnen veranderen. Je moet wel een erg grote Ford fan zijn om, kijkend naar welke hoogwaardiger afgewerkte premiumalternatieven beschikbaar zijn, voor de Edge te gaan. Of status moet jou geen zier kunnen schelen, dan kan ook.

Het ontbreken van het 'juiste' merklogo zet de inruilwaarde onder druk, maar dat geldt ook voor het ontbreken van een benzine of hybride versie in het gamma. Je kan geld besparen door voor de voorwiel aangedreven Titanium versie te gaan met 150 pk (die gaat vermoedelijk 60 mille kosten), maar dan zal je vermoedelijk merken dat dit vermogen te weinig is voor een 2,1 ton zware SUV. Voor minder geld krijg je een krachtigere Alfa Romeo Stelvio, Hyundai Santa Fe of Renault Koleos. Kortom, ondanks de facelift zullen de verkopen van de Edge in Nederland heel bescheiden blijven, ondanks de royale uitrusting, het (voor 5 personen) royale interieur, de probleemloze bediening en het stijlvolle design.

Ford kan dus beter maar met een schone lei beginnen. Bijvoorbeeld in de vorm van een nieuwe generatie Kuga, versie 7-zits XL, met ST aankleding, de dubbel geblazen dieselmotor van de Edge of de 2,3 liter krachtbron van de nieuwe Focus ST. Dan zijn we aan het praten.

  • 6
  • User Ratings (10 Votes)
    4

Comments are closed.