Waarom de korte test?
Lamborghini heeft de uit 2014 stammende Huracán een facelift gegeven. De Italianen gebruiken deze omschrijving zelf liever niet en daarom draagt de opvolger van de Gallardo nu de extra typeaanduiding Evo. Hij neemt diverse kenmerken van de Performante uitvoering over. De Lamborghini Huracán Evo kon op het Bahrain International Circuit worden getest.
Wat voor auto is het?
Lamborghini heeft de afgelopen jaren prima zaken gedaan met de Huracán en zijn voorvader Gallardo uit 2003. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de combinatie van Italiaanse passie en Duitse degelijkheid. Sinds 1998 opereert Lamborghini namelijk onder de vleugels van Audi, wiens bouwkwaliteit zoals bekend exemplarisch is. In ruil voor knowhow over koele efficiëntie mochten de Duitsers op basis van min of meer dezelfde techniek de R8 ontwikkelen, maar die heeft toch een minder sterke persoonlijkheid en moet het vanzelfsprekend ook doen zonder de sexy Italiaanse merknaam. Het toegenomen zelfvertrouwen bij Lamborghini leidde er toe dat men vorig jaar het SUV durfde te betreden. Dit heeft er toe geleid dat in 2018 de verkoop met 51 procent gestegen is in vergelijking met 2017. Lamborghini leverde 5.750 auto’s af. Om de opgaande lijn vast te houden, heeft de Huracán nu een milde opfrisbeurt ondergaan.
De nieuwe Evo versie heeft nagenoeg dezelfde basis als de brute en pure Performante, maar is beter geschikt voor gebruik op de openbare weg. Uiterlijk werd er vooral veel werk gemaakt van de stroomlijn. De originele Huracán miste bij zijn debuut neerwaartse druk op de achterzijde. De Performante uitvoering maakte dit euvel met zijn opzichtige achterspoiler meer dan goed, maar dat ging ten koste van de stroomlijn. Voor een model dat primair voor circuitgebruik bedoeld is, is dat niet zo erg. Maar voor de Evo wilde Lamborghini de verhouding tussen neerwaartse druk en luchtweerstand verbeteren, oftewel hem in aërodynamisch opzicht efficiënter maken. De hiervoor gebruikte ingrediënten zijn een nieuwe frontsplitter, een vlakke wagenbodem en een grotere, hogere achterdiffusor (waardoor de uitlaatpijpen naar boven moesten worden verplaatst). Ook de kleine eendenstaart spoiler helpt om de luchtstromen ‘efficiënter’ te maken.
De atmosferische V10 en gerobotiseerde versnellingsbak werd nagenoeg ongewijzigd van de Huracán Performante overgenomen. Het 5,2 liter blok ontwikkelt naast 640 pk en 600 Nm vooral heel veel geluid, in de positieve zin van het woord. In akoestisch opzicht zijn er weinig sportwagens waar je meer aan je trekken komt. Besef dat dit over een paar jaar voorbij zal zijn, want de steeds strengere emissienormen dwingen Lamboghini er toe om hybride techniek en dus een elektromotor te omarmen. Dat zal er ongetwijfeld toe leiden dat de opvolger van de Huracán een stuk stiller zal zijn. Accelereren naar 100 km/u doet deze Lamborghini in 2,9 seconden en de topsnelheid gedraagt 323 km/u.
De grootste wijzigingen voerde Lamborghini uit bij de elektronica van de Huracán. Er is in de Evo versie een ‘Lamborghini Dinamica Veicolo Integrata’ (LDVI) supercomputer gemonteerd die alle elementen aan elkaar bindt en uiteraard ook de tractiecontrole aanstuurt. Acceleratiemeters en gyroscopen monitoren alle laterale, longitudinale, verticale en rollende bewegingen. In 0,2 seconden stuurt de supercomputer de magnetische schokdempers, de Torque Vectoring functie van het vierwielaandrijving systeem (voor de verdeling van het motorkoppel tussen de 2 assen en tussen de wielen van elke as onderling), de vierwiel besturing en de actieve achteras aan. Het voorspellende element, Lamborghini noemt het: Feed Forward (in plaats van feedback, snap je?), is haast griezelig.
De vierwielaandrijving omvat een sperdifferentieel op de achteras, een variabel exemplaar middenin en een open differentieel op de vooras. Dat is nodig voor een goede werking van het ABS. LDVI heeft helderziende gaven, in die zin dat het systeem op basis van een algoritme de rij parameters anticiperend aangepast kunnen worden en de Huracán dus niet meer voor voldongen feiten wordt gesteld. De Evo versie beschikt ook over een meesturende achteras. Die combineert het beste van 2 werelden: enerzijds levendigheid dankzij een ‘virtueel’ ingekorte wielbasis en anderzijds stabiliteit dankzij terwijl de ‘reële’ lange wielbasis.
Is het wat?
Ik kon de Huracán Evo nog niet op de openbare weg testen, dus mijn oordeel is gebaseerd op circuitgebruik. Daar verschaft de Lamborghini veel plezier, zelfs als je weet dat de nieuwe versie bedoeld is om de bolide ‘eenvoudiger’ te maken om mee te rijden voor een doorsnee bestuurder, die vermoedelijk schrikt van de brutaliteit van de Performante uitvoering. Tegelijkertijd voelt de besturing een stuk minder synthetisch aan dan bij de ‘gewone’ Huracán.
Het volstaat om naar de stip aan de horizon te kijken. De Huracán sprint er vervolgens naar toe. In bochten wordt hij geholpen door zijn actieve en ultraprecieze besturing, die directer wordt naarmate de stuurhoek toeneemt. Zodra je het eind van de bocht ziet, kan je plankgas gaan geven. De elektronica temt de furie van de V10 namelijk met een duivelse efficiëntie waar geen gewone sterveling tegenop kan. Met deze auto kom je bocht uit met het soort behendige toefje tegenstuur dat je normaal alleen bij professionele coureurs ziet, waarna je de kerbs af rolt en de grip zich maximaal opbouwt. In de rij modus Corsa controleert de Lamborghini zijn drifts zodanig dat ik door kan gaan voor een topcoureur. Maar het echte werk wordt door de Huracán Evo geleverd en niet door het persoontje achter het stuur. Nooit eerder was een sportieveling van dit topkaliber zo eenvoudig onder de knie te krijgen.
Althans, dat laat hij jou tot op zekere hoogte geloven. Het risico bestaat natuurlijk dat het vertrouwen dat de Lamborghini jou schenkt met jou aan de haal gaat en dat je het tempo tot een onverantwoorde hoogte opvoert. Is het eenmaal zo dat jij jouw ingangsnelheid voor het aansnijden van een bocht hebt onderschat en daardoor een chronisch onderstuur dreigt (dat trouwens bewust door de Italianen is ingebouwd) als gevolg van een fatale combinatie van een te hoge snelheid, een te sterke zijdelingse acceleratie en het hoge gewicht, dan zal de Huracán Evo corrigeren. LDVI past zich zoals gezegd aan de geselecteerde rij modus aan: comfortabeler in Strada, mondiger in Sport en vlijmscherp in Corsa. De Sport stand bezit alle eigenschappen om tot driftmodus bestempeld te worden, maar Lamborghini weigert die noemer te gebruiken.
Dus terwijl de doorsnee bestuurder al snel denkt dat hij ‘kan rijden en in relatieve veiligheid van deze Lamborghini kan genieten, moet je desondanks nog steeds een goede coureur zijn om echt snel te kunnen gaan met deze sportwagen. Je moet begrijpen dat het zinloos is om bochten als een gek aan te snijden, want dan loop je het gevaar je uitgangsnelheid te frustreren. Het is daarom beter om je ingangsnelheid te beheersen en vervolgens heel vroeg weer te accelereren. Je kan dan op de perfect geïntegreerde elektronica berusten om het volledige potentieel van het uitzonderlijke onderstel van de Huracán Evo op het asfalt over te brengen.
Maakt dit de Huracán Evo tot de perfecte circuitauto? Dat niet. De 7-traps automaat met dubbele koppeling kan al het geweld nét niet helemaal bijhouden en de remmen hadden iets meer gevoel mogen hebben. Bij hard aanremmen begint de Evo een beetje te dansen. De besturing zou nog altijd iets meer zwaarte mogen hebben en spreekt niet zo duidelijk als bijvoorbeeld de installatie van een McLaren. Maar voor een straatauto waarin je gemakkelijk dagelijks kunt rijden, doet de Lamborghini Huracán Evo het op een circuit fantastisch.
