Pijnlijk nieuws voor Maserati: een autojournalist die onder embargo de eerste officiële foto’s van de nieuwe MC20 had gekregen, heeft deze per ongeluk (of bewust) voortijdig op het internet gezet.
Hierdoor kunnen wij voortijdig kennismaken met de nieuwe Maserati MC20. Eerder bekend al was bekend geworden dat hij een dubbel geblazen 3,0 liter grote V6 krijgt die goed is voor 630 pk en 730 Nm. Deze zogeheten Nettuno motor is niet afkomstig van Ferrari, maar door Maserati zelf ontwikkeld, al merken experts op dat er wel heel grote overeenkomsten zijn. Met deze 3,0 liter motor kan de MC20 een acceleratietijd (naar 100 km/u) onder de 3 seconden realiseren. De topsnelheid ligt boven de 300 km/u.
De MC20 is dus in staat om spectaculaire prestaties te leveren, maar zijn uiterlijk stelt nogal teleur. Okay, het is een hele opluchting dat de Maserati geen opgerekte Alfa Romeo 4C is geworden, waar aanvankelijk voor werd gevreesd. Maar het design mist raffinement en oogt te veel als een haastklus. De MC20 had ook het werk kunnen zijn van een of andere minuscule Brits sportwagenfabrikant die vanuit een schuur werkt. Van een Maserati mag je een hogere esthetische kwaliteit verwachten.
Het is überhaupt de vraag wat Maserati nou eigenlijk met de MC20 wil. De bestaande klantengroep kan er niet mee worden bediend. Maserati moet dus op zoek naar andere kopers. Als de betreffende auto opereert in een sterk groeiend segment valt er dan altijd wel een graantje mee te pikken, maar dat is bij de MC20 niet het geval. De vraag naar sportwagens is op zijn best stabiel.
Wat ook niet helpt, is dat de V6 motor weliswaar krachtig is, maar van een innovatieve aandrijflijn is geen sprake. In volledig elektrische vorm had de MC20 wel geschiedenis kunnen schrijven. Nu is het ‘meer van hetzelfde’ en dat is hét recept voor een mislukking. Hoe het ook zij: het uiterlijk van de MC20 is nu geen geheim meer. We zien het silhouet van een typische supersportwagen met een middenmotor, een lange kont en een zeer geleidelijk aflopende daklijn. Maar zijn wieg had net zo goed in Groot-Brittannië, Frankrijk of Japan kunnen staan.
Het achterdek is afgewerkt met doorzichtige, agressief ogende koelopeningen. Van de flanken heeft Maserati weinig werk gemaakt, dus daar hoeft geen visueel spektakel van verwacht te worden. De luchthappers die er zijn, zijn (te)netjes weggewerkt in de donkere dorpel en bovenop het achterscherm.
De korte neus vouwt zich over de diep in de auto uitgesneden wielkasten. De voorkant had wat minder strak gemogen en de koplampunits zijn te bescheiden voor een supersportwagen die afgerond 200.000 euro gaat kosten. De grille is niet overdreven groot (uiteraard is hij voorzien van de Maserati drietand), maar dat is juist goed, want op een sportieve auto hoort geen groot luchtrooster (BMW M4 ontwerpers: lezen jullie mee?).
De Italianen lijken het meeste werk te hebben gemaakt van de velgen (of zijn ze afkomstig van een toeleverancier?). Daarvan zijn de spaken ogenschijnlijk over 3 segmenten verdeeld. De MC20 is voorzien van heuse vleugeldeuren, dus als die open staan, is er alsnog sprake van visueel spektakel. Ze doen wat denken aan de vlinderdeuren van de Ferrari Enzo, waar diens Maserati broertje MC12 het met traditionele exemplaren moest doen.
Het dashboard oogt functioneel en sportief, maar had eveneens uit een Engelse schuur kunnen komen. De hoogwaardige ambiance die Maserati in haar GranTurismo en GranCabrio biedt, ontbreekt en dat is een gemiste kans.
De cockpit kan qua futurisme ook niet tippen aan de cabine van de nieuwe Chevrolet Corvette; het in dit opzicht verliezen van een autofabrikant die gewend is om in bulk te produceren: daar zou Maserati zich echt voor moeten schamen! Gelukkig waren de ontwerpers wel op de hoogte van het bestaan van een touchscreen en schakel flippers.
