Volvo heeft naar eigen zeggen opnieuw geschiedenis geschreven met de C40. Want deze nieuwe elektrische cross-over coupé is volgens het Zweedse automerk een designicoon dat kan wedijveren met de P1800 van weleer. Tss …
Zweden kunnen nogal vol van zichzelf zijn. De kiem daarvoor werd gelegd in de Tweede Wereldoorlog, toen het land neutraal bleef en boven de partijen stond. Dat gaf sowieso een superioriteitsgevoel (al bestempelden critici de houding van Zweden als ‘laf’ en het is beslist geen toeval dat heel wat inwoners nazi sympathieën hadden, waaronder de oprichter van Ikea), maar het idee dat men in dit Scandinavische land de rest van Europa de weg wijst, werd verder versterkt door de welvaartsvoorsprong die als gevolg van de neutrale houding ontstond. Van oorlogsschade was immers geen sprake. En inderdaad: Zweden heeft een mooie welvaartsstaat opgebouwd, al is inmiddels duidelijk geworden dat het immigratiebeleid op een fiasco is uitgelopen: van een van de meest vredige landen van Europa is Zweden nu de nummer 2 als het onder moorden onder de bevolking gaat.
Afijn, laat ik het bij Volvo houden. Daar is men zeer trots op de P1800. En niet helemaal onterecht. Dit coupémodel (een sportwagen kan je het niet echt noemen) heeft een iconische status opgebouwd, niet in de laatste plaats geholpen door een prominente rol in een populaire Britse tv serie. Dat was puur geluk, maar er valt niet te ontkennen dat de P1800 esthetisch geslaagd is en nu een gewilde klassieker is geworden. De behoefte om een opvolger voor dit beroemde model te creëren is dan ook groot. Eerst werd er een tenenkrommende poging gedaan met de 262C, een geplette coupéversie in ‘foute’ Amerikaanse stijl van de 264 met luie V6 motor. Dat was een creatie van Per Gyllenhammar, in de jaren zeventig van de vorige eeuw de topman van Volvo die de personenwagen tak bijna naar de Filistijnen wist te helpen.
Na het floppen van de 262C en het mismanagement van Gyllenhammar likte Volvo zijn wonden. Men was minder overtuigd van het eigen (superieure) gelijk en in die cultuur kon de 480ES ontstaan. Het eerste voorwielaangedreven model van het merk, maar het ontwerp trok vooral de aandacht met zijn wulps vormgegeven achterzijde, die duidelijk stilistische overeenkomsten vertoonde met het design van de (P)1800ES. Was er nu wel sprake van een spirituele opvolger van het klassieke coupémodel van Volvo? Niet echt, want voor de 480ES was geen Amerikaanse verkoopcarrière weggelegd. Dat kwam vooral door een ongunstige wisselkoersverhouding met de dollar, al bestond ook de niet onterechte vrees dat het publiek in de Verenigde Staten 107 pk uit 1.721 cc niet echt sexy zouden vinden.
De 480ES, die pas later in atmosferische 2,0 liter uitvoering goed ‘op dronk’ zou zijn, diende op zijn beurt als inspiratiemateriaal voor de C30, dus het is niet heel raar dat deze Volvo uit 2006 ook samen met de (P)1800ES op de foto ging. Maar ook dat model was geen spirituele opvolger van de beroemde coupé.
Fast forward to 2021. Is er nu, 60 jaar na de introductie van de originele P1800, eindelijk wel sprake van een moderne alternatief. Nee, het blijft appels met peren vergelijken. Volvo weet dat vermoedelijk zelf ook wel, maar als een klassieker uit het verleden kan helpen om een actueel model extra in de spotlights te zetten, waarom zou zijn dat dan niet doen.
Op zich is de vergelijking tussen een coupémodel (die bij diegenen die niet streng in de leer waren de status van een sportwagen had) en een cross-over coupé niet heel raar. Tenminste, als je er vanuit een helikopter view maar kijkt. Dan zie je dat de huidige populariteit van SUV modellen en cross-overs duidelijk overeenkomsten vertoont met die van coupémodellen in de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw. Met beide carrosserievarianten kon men zich onderscheiden van de massa (toen ponton modellen met 2 of 4 deuren, nu hatchbacks en stationwagens). Andere autofabrikanten menen ook dat de SUV annex cross-over het moderne equivalent van de coupé is. Zo stofte Ford de modelnaam Puma af en deed Mitsubishi hetzelfde met Eclipse. Er gaan geruchten dat Opel de opvolger van de Insignia, een cross-over, Monza gaat noemen.
Maar dat is toch van iets andere orde dan wat de Zweden nu doen. Als wij Volvo moeten geloven, dan lieten de designers van de C40 zich namelijk inspireren door de P1800 bij het ontwerpen van de cross-over coupé. Vooral het zijaanzicht moet dit weggeven. Of om het met Volvo’s woorden te zeggen: “We hebben een symbiose van elegantie, dynamiek en robuustheid gecreëerd. Ondanks typische SUV elementen is de gelijkenis met het design van de P1800 onmiskenbaar: de opvallende schouderlijn met zijn kenmerkende knik en de naar achteren aflopende lage daklijn zijn op-en-top sportcoupé”. Om haar punt te maken, heeft Volvo beide auto’s naast elkaar gezet, zoals je hierboven kan zien. Ontwerpchef Robin Page (foto) omschrijft de P1800 als “een van onze historische auto’s” en bevestigt dat deze Volvo als inspiratiemateriaal diende voor de C40. Page wijst naar de lijnen van de achterlichten van de C40, die doorlopen tot aan de achterdeuren. De taillelijn versiering werd volgens hem ontleend aan de P1800.
Maar Autointernationaal is niet overtuigd en dat heeft niets met bespiegelingen op de daklijn of schouderlijn te maken, maar omdat de C40 anders dan de P1800 geen uniek, geen op zichzelf staand model is. De C40 is niets meer of minder dan een variatie op het XC40 thema en tot op portier greep hoogte zijn beide modellen vrijwel identiek. Niks mis mee, want de Sportback varianten van de Q3 en Q5 zijn ook variaties op een bestaand thema. Alleen sleept Audi er niet de 100 Coupé met de haren bij. Het is een veeg teken dat Volvo denkt dat de C40 niet op eigen kracht de harten van de autoconsument kan veroveren. Waarom moet dit model ‘opgepompt’ worden met de klassiekerstatus van de P1800?
De C40 is door zijn totaal andere carrosseriebouw én de volledige elektrische aandrijving een Volvo uit een totaal ander tijdperk dan de P1800. En zo hoort het ook, na 60 jaar. Er is daarom geen enkele reden om het verleden en het heden met elkaar te vermengen.
