Boordevol karakter: test Ford Mustang Dark Horse

Afgelopen weekend had ik een eerste kans om met de nieuwe Ford Mustang van de zevende generatie te rijden. Die komt in Nederland in het eerste kwartaal van 2024 op de markt. Testauto was het Dark Horse topmodel, de meest gespierde versie in de nieuwe Mustang-stal.

Je zou denken dat van alle dingen in de wereld die de nieuwe Mustang niet nodig had, een nieuw naamplaatje daar een van was. Met Boss, Mach 1, Bullitt, Shelby GT350 en Shelby GT500 waren er voor Ford zeker genoeg keuzemogelijkheden. En alsof dat nog niet verwarrend genoeg is, zijn er de verschillen tussen de Mustangs met Performance Packs, die met Handling Packs en de varianten die in de Verenigde Staten worden verkocht én de uitvoeringen die onze kant op komen. Maar blijkbaar was Ford toe aan wat nieuws. Welkom dus, Mustang Dark Horse!

Het nieuwe assortiment luidt verschillende toekomstgerichte updates in, waaronder enorme digitale displays op het dashboard en een ‘Electronic Drift Brake’ handrem. Voor de rest is het eerder een reskin van het vorige model dat in 2015 werd gelanceerd. Van een geheel nieuwe auto is dus geen sprake, maar er zijn genoeg veranderingen om dit met recht van een nieuwe Mustang te kunnen spreken.

De Mustang Dark Horse wordt aangedreven door een ‘Coyote’ 5,0 liter grote V8 die in Europese configuratie 449 pk sterk is, maar die in de Verenigde Staten, waar ik de auto op de weg en op het circuit kon testen, goed is voor ongeveer 500 pk. Kwestie van een verschil in is emissievoorschriften. Overigens zal Ford het gamma in een later stadium uitbreiden met een nog krachtigere Shelby variant. En met wat motor software aanpassingen valt van bovengenoemde 449 pk alsnog 500 pk te maken, zo bevestigt Ford. Alleen zal de fabrikant daar zelf niet voor zorgen, dus voor tuners betekent dit business.

Passend bij zijn focus op circuitgebruik, heeft de Dark Horse uitvoering extra oliekoeling capaciteit (voor de motor én transmissie), grotere remmen en een eigen specifieke afstemming voor de elektronisch gestuurde MagneRide-ophanging (wat een optie is op de Mustang GT, maar standaard op de Dark Horse) gekregen. Verder kan de klant rekenen op een achteras met geïntegreerd Torsen differentieel met beperkte slip en dikkere stabilisatorstangen. Grotere en bredere wielen plus banden zijn eveneens van de partij (zaken die via het Performance Pack aan de ‘standaard’ Mustang GT kunnen worden toegevoegd). De Dark Horse uitvoering ziet er ook gemener uit, met donkere koplampen, een glanzend zwarte grille, meer geprononceerde dorpels en een achterspoiler.

Ford zegt dat dit bijdraagt ​​aan een betere stabiliteit bij hoge snelheden, en die bewering is geloofwaardig op de Charlotte Motor Speedway in North Carolina, waar de Dark Horse ijzersterk aanvoelt op de snelle, steile hellingen. In haarspeldbochten en op meer vloeiende bochten van het binnenveld van het circuit is het rijgedrag voorspelbaar, speels en fantastisch leuk, met een iets snellere, responsievere besturing dan in zijn voorganger. Toch is zijn weggedrag eerder ‘goed’ dan ‘geweldig’. De besturing is een beetje vaag rond de middenstand en de grote remmen raken snel overbelast en missen gevoel. Het is bovendien overduidelijk dat dit nog steeds een zware auto is. Maar de rijkwaliteit en vering op de trick-dempers is uitstekend.

In de geteste vorm is deze Coyote V8 een geweldige motor, die een hoeveelheid koppel bij lage toeren biedt dat je niet zou verwachten van een blok zonder turbo’s en met zo’n hoog specifiek vermogen, gecombineerd met een geluid die behoorlijk inspirerend is, zelfs in ‘Good Neighbour’ (sic) modus. Met alle kleppen open klinkt het alsof er een Nascar-feestje is uitgebroken in jouw tuin.

The Dark Horse wordt geleverd met een automatische 10-versnellingsbak of een handgeschakelde 6-bak. Beide werken goed: de automaat is slim in de Track-modus, terwijl de handgeschakelde een ‘flat-shift’ functie heeft, zodat men kan schakelen zonder de voet van het gaspedaal te halen. Overigens beschikt de handgeschakelde uitvoering van de Mustang Dark Horse over een andere 6-bak dan de GT uitvoering. De laatste heeft een transmissie van Getrag, terwijl de testauto een exemplaar heeft die gemaakt is door Tremec. Die handbak staat bekend als robuuster en beschikt over overbrengingsverhoudingen die beter geschikt zijn voor circuitwerk.

Er is ook de eerder genoemde ‘Electronic Drift Brake’, waarmee je (als je eenmaal de juiste modus hebt geselecteerd op het nieuwe, gigantische touchscreen) een elektronische hendel kunt gebruiken op dezelfde locatie als de traditionele mechanische handrem van de oude Mustang om de achterwielen te vergrendelen zodat er met de Ford gedrift kan worden. Ik kreeg echter niet de kans om dit systeem zelf uit te proberen.

Op de weg is de Mustang een goedmoedige metgezel. Het is een luidruchtige auto met een uitlaat volgens Amerikaanse specificaties. Zelfs in de stilste van zijn 4 modi zet de Ford een luide keel op, maar Europa krijgt een subtieler systeem. Geen slechte zaak, want het is een provocerend, verslavend geluid: nog steeds grommend, maar met een pittiger, grauwer randje dan bij het oude model. Toch is de nieuwe Mustang ook een comfortabele auto. De nieuwste software van de MagneRide-ophanging heeft de ingenieurs een breder scala aan afstellingen dan voorheen mogelijk gemaakt en dat absorbeert oneffenheden prachtig.

De nieuwe Mustang is in wezen even groot als zijn voorganger, dus de kofferbak is behoorlijk groot en er is net genoeg ruimte voor 2 passagiers op de achterbank, zolang die niet bijzonder lang zijn. De nieuwe dashboarddisplays, die achter een enkel stuk glas zijn ondergebracht, zijn zeer effectief en zien er niet alleen goed uit: het is ook een gelikt en intuïtief systeem om te gebruiken. Toch maakt het interieur nog steeds geen echt luxueuze indruk. En sommigen zouden liever klassieke, analoge meters hebben gehad dan een digitaal instrumentarium.

Zolang je de Mustang Dark Horse niet voor een soort Porsche bashing road warrior aanziet, is het gemakkelijk om te ontspannen in de grote stoelen, te genieten van de motor en van het wonderbaarlijk mechanische gevoel van de zware versnellingspook. Op  slingerende crosscountry wegen is dat volkomen bevredigend, hoewel de Ford een beetje tekortschiet om volkomen opwindend te zijn. De Dark Horse is wel vermakelijk op het circuit, met goedmoedige slides die desgewenst beschikbaar zijn en een hele doos speelgoed, zoals Line Lock, een Drag Strip modus, Flat-Shifting en een handrem die speciaal is ontworpen om driften op te wekken. Dit is een auto voor liefhebbers, duidelijk ontworpen door liefhebbers.

Het is jammer dat ik ook kon rijden met de Mustang Dark Horse uitvoering met het Handling Pack. Dit omvat massieve Pirelli Trofeo RS banden op enorme wielen, een eigen afstelling van de ophanging, voorste veerpoten die zijn gekanteld om meer negatieve camber en een beetje meer neerwaartse kracht te bieden. Het is niet overdreven om de Mustang in deze vorm getransformeerd te noemen: zo goed uitgerust, zo veel grip, zo’n honger naar een hoger tempo en zo’n geweldige kalmte op de limiet dat ik er ongelovig om moest lachen. In de VS kost dit pakket slechts 4.000 dollar. In Europa? Blijkbaar zitten de banden voor onze wetgevers te dicht bij de buitenste randen van de wielkasten, dus het Handling Pack zal bij ons nietworden aangeboden. Maar ik vermoed dat iemand, net als bij de motorsoftware, daar ook een oplossing voor kan vinden. Dat hoop ik tenminste, want nu ik heb ontdekt hoeveel beter deze auto kan zijn met deze optie dan hij ‘standaard’ al is, is hij moeilijk om te vergeten.

De prijs moet nog worden bevestigd, maar de Dark Horse zal naar verwachting iets meer dan 130.000 euro gaan kosten. De Mustang is nu de enige sportwagen met een atmosferische V8 en een handgeschakelde versnellingsbak. Daarmee handelt Ford geheel in strijd met de conventies, maar dat verdient juist applaus. Toekomstige Europese regelgeving kan er voor zorgen dat hij slechts een beperkt aantal jaar bij ons te koop zal zijn. Maar het goede nieuws is dat dit niet de enige reden is om er nu een te kopen …