Kan een muscle car elektrisch zijn? Wat blijft er over van de klassieke Amerikaanse auto als je er zijn grote V8 motor uithaalt? De nieuwe Dodge Charger Daytona toont aan dat het antwoord op de eerste vraag “ja” kan zijn. En dat een klassieke Amerikaanse auto niet al zijn karakter verliest als je er zijn V8 motor uithaalt. Integendeel. Dat wijst een eerste proefrit uit.
De elektrische Charger is al te koop in de Verenigde Staten. Hij zal naar verwachting eind 2025 in Europa arriveren. Hier lees je mijn eerste rij-impressie!
Het is net na zonsopgang op een bijna perfecte ochtend in het centrum van Palm Springs. Plotseling draaien de senioren die hun ochtendwandeling maken zich verschrikt om bij een waanzinnig hard geluid. De reden: de accu-elektrische Dodge Charger Daytona Scat Pack, die ik op een parkeerplaats lanceer voor mijn eerste proefrit. Verantwoordelijk hiervoor is het zogeheten ‘Fratzonic Exhaust Sound’ systeem: een synthetisch uitlaatgeluid dat zo subtiel klinkt als vuurwerk op Independence Day. Het is niet alleen zo luid als het bonkende startgeluid van een Jaguar F-Type, het doet denken aan het starten van de Batmobile uit het Adam West-tijdperk. Alleen luider!
De ontwikkeling van de eerste elektrische muscle car zorgt echter voor een aanzienlijke onvrede onder traditionele Dodge fans. Sommigen maken openlijk hun voornemen bekend om het merk volledig de rug toe te keren. En dat is niet zomaar gepraat. De situatie is zo gespannen dat Dodge de instapversie Charger Daytona R/T al van de Amerikaanse markt heeft gehaald, blijkbaar vanwege een gebrek aan interesse. En de miljardenverliezen waarmee moederbedrijf Stellantis in het eerste semester werd geconfronteerd, kunnen niet los worden gezien van het kelderende marktaandeel op de Amerikaanse markt, en daarmee ook niet van de slechte verkoopprestaties van Dodge.
Officieel wijt Stellantis de tegenvallende verkopen van de nieuwe Charger aan de zogeheten ‘Trump-tarieven. Dit Dodge model wordt geproduceerd in buurland Canada en voor auto’s uit dat land geldt sinds kort een importheffing van 25 procent. Maar de werkelijke redenen liggen waarschijnlijk dieper. Door een speciaal distributiesysteem berekent bijna niemand de prijzen zo realistisch als Amerikaanse autodealers. Als een model gewild is, wordt het ruim boven de catalogusprijs verkocht. Als er sprake is van een ‘slow mover’, dan zijn zelfs flinke kortingen geen taboe. Momenteel zijn er verschillende nieuwe exemplaren van de Dodge Charger Daytona verkrijgbaar bij dealers met meer dan 25.000 korting op de officiële prijs. Cijfers liegen nooit …
Maar nu terug naar mijn eerste testrit: de nieuwe Charger Daytona is visueel opvallend, zelfs in donkerblauw, met talloze lijnen en details die onmiskenbaar Dodge-DNA uitstralen, maar zonder flagrante retro-referenties. Tenminste niet direct. Het meest opvallende design element is de zogeheten R-Wing op de motorkap; een eerbetoon aan de originele Nascar Charger Daytona, die een absurd grote achterspoiler had waar je, theoretisch gezien, je lunch op zou kunnen eten. Ter verduidelijking: alle elektrische Charger varianten heten Daytona.
De later verwachte uitvoeringen met een 6 cilinder-in-lijn motor (of mogelijke een V8) zullen simpelweg Charger heten. Deze varianten krijgen geen R-wing. Open de motorkap en je begrijpt waarom. Dodge heeft elke beschikbare centimeter nodig om plaats te bieden aan een traditionele verbrandingsmotor en alle bijbehorende componenten. Momenteel is er een kleine frunk die in de praktijk waarschijnlijk niet zal worden gebruikt. Dergelijke compromissen maken deel uit van de eigenaardigheden van platforms met een multi-modelstrategie. In het geval van de Charger heet het platform STLA-Large. Het zal toekomstige modellen ondersteunen, van Dodge en Maserati tot Ram en Alfa Romeo. Momenteel maakt alleen de batterij-elektrische Jeep Wagoneer S gebruik van deze architectuur.
In de Daytona leveren 2 elektromotoren, elk goed voor 335 pk (één voor en één achter) een gecombineerd vermogen van 670 pk en 850 Nm aan instant beschikbaar koppel. Zelfs het aanzienlijke eigen gewicht van de Charger Daytona kan dat prestatiepotentieel niet echt belemmeren. De testrit van Palm Springs over Highway 74 richting de bergen is een overtuigende demonstratie: de sprint van 0 naar 96 km/u duurt 3,3 seconden en de kwartmijl duurt net geen 11 seconden; dat is een even lange acceleratietijd als bij klassieke muscle cars. Tot zover geen verrassingen dus.
Maar wat wel weet te verrassen, is de wegligging. Die is aanzienlijk beter dan wij Europeanen van Amerikaanse auto’s gewend zijn. De nieuwe Charger Daytona snijdt soepel, stabiel en gecontroleerd door de opeenvolgende haarspeldbochten; een compleet andere wereld dan de vorige modelgeneratie. Toegegeven, de testauto is uitgerust met het optionele Track Pack, inclusief adaptieve dempers en imposante Goodyear Eagle F1 SuperCar 3 banden.
Desalniettemin lijkt de rijervaring meer op die van een zelfverzekerde Gran Turismo dan op die van een brute dragster. In Sport modus heeft de handling zich tot nu toe bewezen als veilig en voorspelbaar. Als vierwiel aangedreven auto (de voorin geplaatste elektromotor wordt uitgeschakeld wanneer deze niet nodig is) heeft de Charger een sterke neiging tot onderstuur, tenzij hij opzettelijk wordt uitgedaagd. Wat, zoals blijkt in steeds smaller wordende passages, niet per se raadzaam is. De Race modus daarentegen is een audiovisueel spektakel: een vurig elektrisch V8-geluid gecombineerd met responsen die meer doen denken aan een drietons bidsprinkhaan.
Een paar gewaagde krappe bochten maken het al snel duidelijk: dit is noch de voorkeursmodus, noch het ideale terrein voor de nieuwe Charger Daytona, tenzij je van plan bent de eerste testrit te beëindigen met een zweefvlucht of een crash tegen een rotswand. Dat is precies wat je van een Dodge muscle car mag verwachten. Wat echter verrassend is, is de volstrekt compromisloze, bijna robotachtige weigering om een burnout uit te voeren. Hoe zinloos deze discipline ook lijkt, het verbranden van de achterbanden in een rookwolk behoorde in het verleden tot de standaarduitrusting van elke auto met een Charger of Challenger logo. Dat dit op geen enkel moment beschikbaar is, lijkt vreemd. On-Amerikaans. Alsof er iets kapot is. De Dodge probeert dit wel te compenseren met een ‘donut’ en een Drift modus (deze deactiveren de voorin geplaatste motor, waardoor je de achterkant tijdens het rijden met een stoot op het gaspedaal kunt dwingen om een stap opzij te zetten. Maar het voelt nog steeds verkeerd. Alsof er iets ontbreekt.
Mijn testauto is voorzien van het optionele uitrustingspakket met accenten van carbon en suède, en vrijwel alle andere beschikbare extra’s. Dit maakt het mogelijk om op verschillende plaatsen kleurcontrasten en het zwarte stoffenpatroon te gebruiken. Maar de verhoudingen zijn bijzonder opvallend. De auto is meer dan 5 meter lang en meer dan 2 meter breed, maar het interieur is verrassend hoog, terwijl de ruimte achterin vrij beperkt is. Een uniek verkoopargument van de vorige Charger- en Challenger-generaties was de mogelijkheid om comfortabel 4 volgroeide, regelmatig McDonalds bezoekende, Amerikaanse volwassenen te vervoeren (compleet met een ‘Big Gulp’ beker en een ‘In-N-Out’ burger), terwijl de rijprestaties voor entertainment zorgden. De nieuwe Charger Daytona breekt met deze traditie: de hoog geplaatste voorstoelen zijn comfortabel, maar achterin plaatsnemen verloopt moeizaam. Dit komt vooral doordat het een tweedeurs auto is (een 4-deursversie staat gepland voor eind dit jaar).
Daarom is de verkoopmislukking van de Charger Daytona onvermijdelijk. Wanneer je 2 decennia besteedt aan het opbouwen van het ‘Brotherhood of Muscle’ verhaal en het een centraal onderdeel wordt van de ‘Fast & Furious’ franchise, dan zou je denken dat Dodge precies weet wat klanten verwachten: indrukwekkende, aantrekkelijk geprijsde, high-performance voertuigen. En dat is toch precies wat je als eerste zou moeten leveren? In plaats daarvan lanceert Dodge een elektrische auto die 2 keer zo duur is als de doelgroep gewend is … en verwacht dat ze dat gewoon accepteren. Het is alsof een steakhouse van de ene op de andere dag volledig is overgestapt op veganistische gerechten en zich vervolgens afvraagt waarom de vaste klanten boos zijn vertrokken. Gezien deze context is het begrijpelijk dat sommige dealers de nieuwe Chargers als oude kranten behandelen.
Het is bekend dat er binnenkort twin-turbo zescilinder benzinemotoren met meer dan 500 pk op de markt komen. De Charger heeft een goede potentie en met een ton minder gewicht dan de elektrische versie zou hij met zijn verbrandingsmotor veel rijplezier moeten bieden. Maar met de Daytona zette Dodge in op rood bij het roulettewiel, terwijl het balletje op zwart landde.
Het meest verrassende nieuws van de eerste testrit is misschien wel dit: de nieuwe Charger Daytona is een uitstekend rijdende auto. Desondanks zullen veel Dodge-fans zeker uitkijken naar de geruchten over de terugkeer van de ‘Red Eye’ V8-turbomotor. Dit is geen slimme of rationele beslissing, net zoals het niet verstandig is om ’s ochtends vroeg in een slaperig woestijnstadje een lawaaierige auto te starten, maar wat maakt het uit? zo zijn echte muscle cars nou eenmaal …