In de afgelopen 2 decennia heeft het Roemeense automerk Dacia zichzelf stevig verankerd op de Europese automarkt. Een knappe prestatie, want doorgaans is succes niet gegarandeerd voor fabrikanten die een (r)entree maken (DS, Lancia, Qoros, Rover, Smart, SsangYong). Maar Dacia heeft beter dan wie ook begrepen dat het tijdperk van rijplezier voorbij is. Nu staat de prijs-kwaliteitverhouding centraal. Maar ondanks het succes van Dacia heeft een ander merk ook een plek op de Europese automarkt veroverd met een compleet tegenovergestelde filosofie.
Natuurlijk zou je de geboorte van het Roemeense merk kunnen dateren tot 1966, toen Dacia begon met de productie van de Renault 8. Maar laten we ons richten op begin 2006. In de eerste maanden van dat jaar kwamen de verkoopcijfers binnen: de Logan, die 2 jaar lang met financiële steun van Renault werd geproduceerd en minder dan 1 jaar in West-Europa werd verkocht, was een doorslaand succes. Dat was precies 20 jaar geleden.
De dieselversie van deze bijzondere Logan, net als de MCV-stationwagen, kwam in hetzelfde jaar op de markt. 2 decennia later is Dacia met een compleet modellengamma uitgegroeid tot het fenomeen dat we vandaag kennen, en met de Sandero als de bestverkochte auto in Europa.
Deze hatchback is, net als de rest van het Roemeense modellengamma, vanaf het begin bijzonder populair geweest bij particuliere kopers: mensen die naar hun dealer gaan, en dus niet naar hun HR-afdeling, om een auto te kopen met hun eigen geld, en dus niet met dat van hun werkgever. Wat is er in 20 jaar tijd gebeurd waardoor een goedkope, pure of voordelige auto (vink het vakje aan dat jij van toepassing vindt) zo dominant is geworden?
Want in 2004, toen de Logan verscheen, was de bestverkochte auto in Europa de Volkswagen Golf: misschien wel de veiligste keuze voor de gemiddelde Europeaan die niet te veel wilde nadenken over de auto waarin hij de komende jaren zou gaan rijden.
Je hoort vaak dat het allemaal de schuld van de crisis is. Als wij Europeanen in 20 jaar tijd onze vrij dure auto hebben ingeruild voor een goedkoop model, dan komt dat door de kelderende koopkracht. Dan komt dat door Poetin, Trump en Covid. Zeker, maar er speelt meer. Het succes van Dacia dateert namelijk van vóór de lockdown en gaat terug tot een tijd waarin de gefrustreerde Russen en Amerikanen zich meer op de achtergrond hielden.
Hoewel de bodemprijzen van het Roemeense merk altijd een grote bijdrage hebben geleverd aan de populariteit van Dacia, is dit succes ook het resultaat van een andere factor, eentje die perfect aansluit bij het huidige tijdsgewricht. Die andere drijfveer achter het succes van de Renault dochter komt namelijk voort uit een afnemend enthousiasme van jonge Europeanen voor het fenomeen ‘auto’. Er is een verschuiving zichtbaar van een auto die je koopt om plezier mee te hebben naar een model voor praktisch gebruik. Van een mooie auto naar een simpel vervoermiddel. Van een potentiële klassieker naar een essentieel object.
We worden niet midden in de nacht wakker om de Bigster in de garage te bewonderen. Maar we zijn dolblij als het tijd is om de kinderen, de kinderwagens, de parasols en de schoonmoeder in te laden. En we zijn net zo enthousiast als we onderweg naar onze vakantiebestemming een Opel Grandland of een andere middenklasse SUV tegenkomen, wetende dat de eigenaar praktisch van C-merken uit de Lidl leeft om de lease te betalen, zonder dat zijn auto ook maar enig enthousiasme opwekt bij de mensen die hem zien.
Tegenwoordig staat pragmatisme centraal en niet de vreugde van het autorijden, noch het bezit van een pseudo-kunstwerk dat miljoenen keren wordt nagemaakt, zoals op autogebied in de 20ste eeuw gebeurde, vóór het Dacia-tijdperk.
Maar er zijn toch nog vast wel een paar overlevenden? Een paar liefhebbers van mooie auto’s, van het soort dat een glimlach op je gezicht tovert als je erin rijdt? Veel van deze autoliefhebbers zijn nostalgische types die in tweedehands auto’s rijden, of zelfs young timers. Het zijn dezelfde mensen die de beurzen met klassiekers vullen. Ogenschijnlijk heeft Renault haar 5 E-Tech juist voor deze doelgroep ontworpen. Maar toch kopen zij hem niet omdat de neo-retro hatchback naar hun smaak te elektrisch is.
Maar wat kopen diegenen die de passie voor auto’s nog niet verloren hebben dan wel? Want er zijn nog steeds diehards die weigeren zich over te geven aan puur pragmatisme en die zich niet conformeren aan de norm door klant te worden van traditionele fabrikanten, of wat daar nog van over is. Zij verwerpen de gewoonte om een auto van een bepaald merk te kopen uit reflex, familietraditie of vertrouwen in de dealer. Ze zijn bereid geld in hun auto te steken, maar niet te veel, en zeker niet zoveel als nodig is voor een snobistisch Duits product.
Maar dat er diep in de buidel is getast voor een nieuwe auto mogen de buren best weten. Daarvoor moet de auto in het oog springen. Op die manier is een andere merk deze eeuw succesvol geworden: Cupra, opgericht in februari 2018 en deze dagen zijn 8ste verjaardag vierend. Cupra, de andere kant van de automobiele spiegel.
De flamboyante Spanjaard en de pragmatische Roemeen: de enige 2 nieuwe automerken die een vaste waarde zijn geworden op de Europese automarkt. 2 merken die beter dan hun vaak eeuwenoude concurrenten hebben begrepen dat de autoconsument is veranderd.