Borgward toont op de autotentoonstelling van Sjanghai de BXi7: dat is een volledig elektrische variant van de 2 jaar geleden gepresenteerde cross-over BX7. De emissieloze versie brengt het aantal motoruitvoeringen van de Borgward op drie, want er was al een 224 pk sterke 2,0 liter 4 cilinder en een stekkerhybride versie met 401 pk.
Wanneer de BXi7 naar Europa komt, is nog niet bekend. Ook de technische details over de elektrische uitvoering worden door Borgward nog even onder de pet gehouden. Het is dus nog niet bekend hoe groot de actieradius is. Voor een elektrische variant zou de letter ‘e’ natuurlijk logischer geweest zijn, maar Borgward zou graag het succes van BMW kopiëren en jat daarvoor blijkbaar diens naamstrategie voor emissieloze modellen.
Uiterlijke kenmerken van de BXi7 zijn diverse blauwe decoratiedetails. Dat is te vinden in de lichtunits, op de buitenspiegels, achter bij de zijschorten, her en der in het interieur, op de logo’s en in de grille die in z’n geheel een afwijkend design meegekregen heeft: vele mini Borgward emblemen in plaats van verticale lamellen.
Borgward hoort thuis in het rijtje Bugatti, MG en Spyker: roemruchte automerken die ooit failliet zijn gegaan en door een nieuwe partij een tweede leven krijgen. In het geval van Borgward viel het doek in 1961. Directeur-eigenaar Carl Borgward had zich vertild aan de prestigieuze P100 met luchtvering, de Arabella gaf een nieuwe inhoud aan het begrip ‘kinderziektes’ en de export van de Isabella naar de Verenigde Staten was ingestort toen fabrikanten aldaar hun ‘compact cars’ introduceerden. In eigen land kreeg Borgward felle concurrentie van de Ford Taunus 17M. Na nog 2 jaar geploeter met een mogelijke doorstart, werd in 1963 definitief de stekker uit het bedrijf getrokken. Naar eigen zeggen is Borgward pootje gelicht door Mercedes-Benz (die geen zin had in de P100 als concurrent voor de 220/220S/220SE) en de Deutsche Bank (die veel geld aan BMW had geleend voor de ontwikkeling van de 1500; een model dat zich op dezelfde kopersgroep richt als de Isabella).
Christian Borgward, de kleinzoon van merkoprichter Carl, laat Borgward met Chinees geld van vrachtwagenproducent Foton nu herleven. Er zijn inmiddels 2 cross-overs gepresenteerd: de duidelijk door de Audi Q5 geïnspireerde 4,7 meter lange BX7 en de 4,48 meter lange BX5. Beide modellen zijn inmiddels te koop in China en Korea. Voor de BX6, een coupéachtige cross-over, is het licht nog niet op groen gezet.
Borgward bouwt voor de Europese markt een productielocatie in Bremen. Daar moeten op jaarbasis 50.000 auto’s van de band gaan rollen. Er wordt begonnen met de BX7 en vanaf 2019 zal de BX5 aan het productiepallet worden toegevoegd. De oude fabriek werd na het faillissement voor een appel en een ei overgenomen door Mercedes (…). Daar rollen nu de C-klasse, de GLC en de SL van de band.
Het ‘nieuwe’ Borgward heeft een zeer ambitieuze verkoopdoelstelling: mondiaal 500.000 auto’s op jaarbasis. Wat luchtfietserij betreft is er de afgelopen 55 jaar niks veranderd. Analisten zijn sceptisch: (ook) in het SUV segment is de concurrentie inmiddels moordend en Borgward lijkt niet over een USP te beschikken. Want alleen met inspelen op nostalgische gevoelens uit grootvaders tijd ga je er niet komen.
