Hoewel het aantal iets minder hoog was dan in 2019, waren er vorig jaar nog steeds honderdduizenden voertuigen in Europa die terug moesten naar de dealer vanwege een mankement. Dit proces werd gedomineerd door Mercedes, Peugeot, Ford en Volkswagen.
Hoewel het woord ’terugroepactie’ eng kan klinken, betekent het niet noodzakelijk dat de betrouwbaarheid van een auto catastrofaal slecht is. Integendeel: een merk dat meer van dit soort procedures organiseert dan de concurrentie, is misschien gewoonweg transparanter. In de afgelopen jaren is het ‘mode’ in de branche om te zeggen dat herstel van het euvel kan wachten tot er een reguliere servicebeurt plaatsvindt. Dat is voor een autofabrikant goedkoper en zorgt voor minder negatieve publiciteit dan officiële campagnes.
De daling van het aantal terugroepacties in 2020 zoals in de grafiek is te zien, betekent dan ook niet perse dat de bouwkwaliteit van auto’s afgelopen jaar beter is geworden. Het simpelweg versturen van een aangetekende post met ontvangstbevestiging naar honderden klanten kost al snel tienduizenden euro’s. Fabrikanten geven er daarom de voorkeur aan om, waar mogelijk, genoegen te nemen met een simpele brief of een telefoontje om de klant op de hoogte te stellen van een mechanisch of elektronisch probleem dat moet worden opgelost. Het meest recente voorbeeld daarvan is de software update van de Volkswagen Golf. Hoewel daarmee het ‘niet functioneren’ van diverse niet onbelangrijke functies van de auto wordt verholpen, zegt de importeur dat de aanpassing wel kan wachten tot men de dealer voor een onderhoudsbeurt bezoekt. Oftewel Volkswagen bespaart liever geld ten koste van de veiligheid van de consument. Hoe bont kan je het als automerk maken! Wee degenen die geen onderhoud aan hun voertuig laten uitvoeren door de officiële dealers. Hoewel de Europese wetgeving jou toestaat om jouw auto te laten onderhouden waar jij maar wilt, zonder het voordeel van de fabrieksgarantie te verliezen, hebben onafhankelijke garages en servicecentra helaas niet dezelfde informatie als dealers.
Het hoge aantal (officiële) terugroepacties Mercedes, dat meer dan het dubbele van de recalls van de nummers 2 (Peugeot) en 3 (Ford, Volkswagen) is, is daarom niet per se een slechte zaak. Het toont een zekere voorzichtigheid (en transparantie naar zijn klanten) van het Duitse premium merk, dat niet wacht om door de wetgever te worden gedwongen om een terugkeer van bepaalde auto’s naar de garage te organiseren. Het brede aanbod aan bedrijfswagens verklaart ook gedeeltelijk het aantal van 57 terugroepacties, aangezien de Sprinter, de Vito en de Citan ook in de ranglijst zijn opgenomen. Hoewel het al een paar jaar fan is van ‘verborgen terugroepacties’ (oftewel er geen ruchtbaarheid aan geven ze stilletjes uitvoeren als de klant de dealer bezoekt), neemt Peugeot de tweede plaats in. Hetzelfde geldt voor Ford en Volkswagen, die op de derde plaats staan. Wat betreft het daarna volgende automerk, Toyota, is zijn plaats is niet verrassend, aangezien de Japanners altijd de voorkeur hebben gegeven aan transparantie op dit gebied. Kortom, als de Europese Unie alle soorten terugroepcampagnes zou opsommen (al dan niet gerelateerd aan veiligheidsissues), zou deze classificatie heel anders zijn.