Met zijn nieuwe, originele aandrijflijn wil de Nissan Qashqai klanten over de streep trekken die niks moeten hebben van auto’s die men zelf moet opladen, maar die tegelijkertijd ‘elektrificatie’ geen vies woord vinden. De Japanse cross-over was tot nu toe alleen met een benzinemotor te koop, maar spreidt nu zijn vleugels uit om het hoofd te bieden aan tal van nieuwe concurrenten. Te beginnen met de Kia Sportage, die standaard altijd voorzien is van een vorm van hybride techniek.
Onder het e-Power-logo gaat een technisch rariteit schuil. Nissan omschrijft haar nieuwe versie van de Qashqai graag als “een elektrische auto die niet kan worden opgeladen”. Klopt, maar je moet wel regelmatig tanken. Hoe dat komt? Voor wat betreft de aandrijving is de vooras alleen gekoppeld aan de elektromotor. Deze laatste verplaatst het voertuig dus alleen, dankzij elektriciteit die wordt geproduceerd door een benzinemotor. Dat is een nieuwe, 157 pk sterke 3 cilinder turbo. Die werkt als een generator en voorziet zo een batterij van 2,1 kWh van stroom.
Eenmaal opgeladen, of in ieder geval voor driekwart opgeladen, gedraagt de Japanner zich eigenlijk als een elektrische auto. De Qashqai etaleert dan verrassend veel rijplezier. De fluweelzachte werking van de aandrijflijn, vooral in de stad, is ideaal, en met de juiste bediening van het gaspedaal is een echt vloeiende rijstijl mogelijk. Tegelijkertijd zijn de prestaties prima. Met 190 pk en 330 Nm koppel is de Qashqai e-Power een van de snellere auto’s in zijn klasse. Hij heeft in vergelijking met zijn rivaal tijdens deze test, de 230 pk sterke Kia Sportage Hybrid, absoluut geen last van een vermogenstekort. Snel inhalen, snel wegsprinten bij het stoplicht (ondanks dat er van een zekere vertraging is na het intrappen van het rechterpedaal): de Nissan weet hoe zij discreet moet blijven. De afwezigheid van overbrengingsverhoudingen brengt de 1,5 liter motor onvermijdelijk op toeren, maar de effectieve geluidsisolatie vermijdt de valkuil van een Honda HR-V, die over vergelijkbare technologie beschikt, maar die veel minder discreet opereert. Als klap op de vuurpijl weet de Qashqai e-Power hoe hij de meeste tijd zuinig met benzine moet omspringen. Zijn geheim: de variabele compressie. Die is hoog bij lage en gemiddelde motortoerentallen, en lager wanneer er vermogen nodig is (hetgeen gecompenseerd wordt door drukvulling). Het stelt deze krachtige SUV van bijna 1,7 ton in staat om onder de grens van 7 liter per 100 km te blijven tijdens gebruik in en om de stad. Aan de andere kant lijdt de Nissan op de snelweg onder zijn aandrijftechniek. Omdat de elektromotor er alleen voorstaat, is er een grote stroombehoefte en dit betekent dat de 3-pitter flink aan de bak moet om maximaal vermogen te leveren. Het gevolg: het benzineverbruik van de 1.5 schiet omhoog naar bijna 9 liter per 100 km. Op de snelweg is de Kia Sportage Hybrid juist relatief zuinig. De missie van de Nissan is dus maar gedeeltelijk geslaagd. Wel etaleert hij prima rijeigenschappen. Dankzij zijn moderne platform kan de Qashqai een zekere dynamiek en lichtvoetigheid demonstreren. Geen sturende achterwielen zoals op de Austral, maar een vrij prettige balans. De Qashqai is levendiger dan de Sportage, maar verdient een consistentere besturing om het plaatje compleet te maken. De 20 inch velgen dienen overigens echt vermeden te worden omdat ze het comfort verminderen.
Ook in andere opzichten profiteert de derde generatie Qashqai van het nieuwe CMF-CD platform van de alliantie (dat hij deelt met de Renault Austral). Een technische basis waarmee het een echte upmarket-beweging kan uitvoeren. De Qashqai rijdt heel volwassen en behoudt tegelijkertijd een compact formaat voor zijn segment. Dankzij de verbeterde lay-out van het platform is het ruimteaanbod er op vooruit gegaan. Verder integreert de Qashqai geavanceerde technologie en zijn de rijeigenschappen er duidelijk op vooruit gegaan. De Nissan presenteert zich goed en verwelkomt bestuurder plus passagiers in een cabine die zowel zeer goed afgewerkt als vooral erg ergonomisch is. Achter het stuur zitten betekent meteen je weg vinden. De knoppen bevinden zich op de ‘juiste’ plaats, de fysieke bedieningselementen zijn nog steeds goed vertegenwoordigd en oordeelkundig geplaatst (afgezien van die met betrekking tot het regeneratief remmen). Nissan maakt ook indruk met het waargenomen kwaliteitsniveau van zijn Qashqai. Mijn testmodel, de Tekna uitvoering (45.890 euro), heeft een licht leerachtig materiaal op het dashboard, de middenconsole en de deurpanelen wat de kwaliteitsbeleving vergroot. Tegelijkertijd geeft geeft de cabine van de Qashqai echt een ruimtelijk gevoel, dat versterkt wordt door het (vaste) panorama dak. Daarentegen biedt de geteste Sportage GT Line (46.495 euro), zeker met een modernere uitstraling, niet hetzelfde opgeruimde gevoel aan boord. Aan de andere kant moet de Qashqai buigen voor zijn ruimteaanbod. De Japanner is achterin namelijk veel smaller. De zit is minder comfortabel, de beenruimte is beperkt en de aanwezigheid van het glazen dak reduceert de hoofdruimte. In tegenstelling tot zijn neef van Renault biedt hij geen verschuifbare zitbank. Aan de andere kant zorgt de originele aandrijflijn ervoor dat de batterijen onder de voorstoelen kunnen worden opgeborgen. Daarmee blijft de capaciteit van zijn bagageruimte (504 liter) behouden. Dat is een mooi formaat, maar veel minder genereus dan die van zijn rivaal, die piekt op 587 liter.
Terwijl de Qashqai met slechts 2 mild hybride benzinemotoren te koop is (naast deze e-Power-variant), biedt de Kia Sportage veel meer keuze. In de catalogus staat een mild hybride uitvoering (MHEV), een gewone HEV hybride versie en een PHEV variant. Dat is een echt sterk punt van de Koreaan, die hiermee kan inspelen op een breder scala aan behoeften en gebruiksdoeleinden van potentiële kopers. Bij de geteste Sportage is de hybride techniek ‘klassiek’. Het 180 pk sterke 1.6 T-GDI blok krijgt de versterking van een elektromotor die goed is voor 60 pk. Het systeemvermogen van 230 pk wordt via een traditionele automatische transmissie op de voorwielen overgebracht. Maar in de praktijk is volledig elektrisch rijden veel zeldzamer dan aan boord van de Qashqai. De kleine batterij is niet krachtig genoeg om de daarvoor benodigde stroom te leveren, met als gevolg dat het thermische blok meestal al rond de 20 km/u wakker wordt. Tenzij je een volle accu hebt en begint met een ei onder je rechtervoet… Gelukkig werkt de aandrijflijn vloeiend en heeft hij voor de bestuurder geen geheimen. Soepelheid kenmerkt de werkingswijze, met heel weinig schokken en een vloeiende en redelijk responsieve transmissie. Een goed gedrag dat voorkomt dat de Sportage een trage indruk maakt; iets wat bij andere hybride modellen nog wel eens het geval kan zijn. De Kia verdubbelt dit plezier met zeer goede prestaties. Zijn cumulatieve vermogen profiteert aanzienlijk van het koppel van zijn elektromotor. De starts zijn levendig en de solide pick-ups hebben geen last van de minste inertie. Uiteindelijk had ik alleen graag een transmissie gehad die iets beter reageert op commando’s om terug te schakelen. Op de weg staat de Sportage Hybrid stevig op zijn wielen, hetgeen geruststellend is onder alle omstandigheden, en de besturing is vrij goed gekalibreerd. Maar zijn grenzen worden sneller bereikt dan die van de Qashqai. De voorwielen verliezen eerder grip en de meer verzoenende demping heeft meer moeite om de grotere massa onder controle te houden. Maar wat maakt het uit, want de filosofie van deze 2 hybride SUV modellen wordt niet gekenmerkt door sportiviteit. Qua verbruik is zijn 7,3 liter per 100 km opgetekend tijdens de test in de stad iets minder goed dan de score van de Qashqai. Aan de andere kant is de Kia op de snelweg een flinke liter zuiniger.
Als echte gezinsauto biedt de Sportage een veel groter interieur dan de Qashqai. De meer genereuze afmetingen hebben dus duidelijk een functie. Binnen is het gevoel van ruimte overal terug te vinden. De vorm van de voorstoelen is meer ‘premium’ dan die van de Qashqai en in ergonomisch opzicht laat de Kia geen steken vallen. Ook niet als je moet schakelen tussen de bedieningselementen van de airconditioning en die van het audiosysteem, die hetzelfde paneel gebruiken. De middenconsole geeft gemakkelijk toegang tot veel functies en de draaiknop van de versnellingsbak is prettiger in gebruik dan het vreemde schuifblok van de Qashqai. Het dubbele digitale paneel dat naar de bestuurder is gericht is van goede kwaliteit. Navigatie in de menu’s is vrij intuïtief en het systeem is prettig reactief. Een hoogtechnologische omgeving, en vrij goed doordacht. Op de tweede rij worden passagiers met respect begroet. De ruimte is ook daar royaler, de zitting van de achterbank is comfortabeler (en te verwarmen) en dankzij de verstelbare rugleuning genieten passagiers van een ideale zithouding tijdens lange ritten. Aan de kofferbakzijde berooft zijn hybride motor hem van een dubbele bodem, dit in tegenstelling tot de Qashqai, maar zijn bovenmatig grote volume van bijna 80 liter compenseert dit offer. Aangenaam om mee te leven, stevig gemotoriseerd en uitgerust met uitstekende voorzieningen, doet de Sportage 1.6 T-GDI Hybrid GT-Line echter geen concessies aan de prijskant. Niet meer dan zijn rivaal trouwens. In deze hoge GT Line afwerking is hij slechts marginaal duurder dan de Qashqai e-Power Tekna. De Koreaan heeft bovendien als troef zijn garantie van 7 jaar of 150.000 km versus 3 jaar voor de Nissan.
Conclusie
De Kia Sportage wint deze confrontatie. De Koreaan scoort met zijn ruimere interieur en zijn ruimere kofferbak. Daarmee is hij de betere gezinsauto. Daarnaast zorgt zijn hybridisatie er voor dat hij overal zuinig is, ook op de snelweg. De Nissan Qashqai pakt uit met superieure prestaties en een iets lager verbruik in de stad. Maar zijn smallere achterbank, zijn gulzigheid op de snelweg en zijn stevigere, comfort aantastende, vering kosten hem de overwinning.