Slim, simpel en sensationeel: test Fisker Ocean

Van de vele start-ups in ‘elektrisch autoland’ die op jouw aandacht (en geld) mikken, is Fisker aangenaam anders. Om de beginnen gaat het dit keer eens niet om een Chinese autofabrikant. Dat is ook zichtbaar bij het debuutmodel, de Ocean. Dat is beslist geen dertien-in-een-dozijn auto, zoals veel Chinese middenklasse sedans, liftbacks of cross-overs dat wel zijn. Maar eigenlijk is Fisker helemaal geen start-up aangezien met de Ocean een tweede poging door Henrik Fisker wordt ondernomen om een een autoproducent te worden.

Fisker’s eerste poging om op het autotoneel te belanden was de noodlottige Karma. Met zijn sexy uiterlijk en innovatieve plug-in hybride aandrijflijn, wist deze ‘Taycan avant-la-lettre’ zeker een gevoelige snaar te raken bij menig welvarende autoconsument, maar qua bouwkwaliteit en het uitgebreid testen op eventuele kinderziektes had Fisker zijn huiswerk niet goed gedaan. Dat werd de Deense ontwerper noodlottig. Fisker Automotive ging op de fles, maar met de Ocean doet hij nu een indrukwekkende tweede poging om een voet tussen de deur te krijgen in de autobranche.

Het ‘nieuwe’ Fisker pakt het dit keer anders aan. Dit is geen bedrijf dat zelf zijn auto’s produceert. Net als Apple met zijn hightech producten, laat Fisker het aan andere mensen over om zijn ontwerpen te bouwen. In het geval van de Ocean is het contractproductie bedrijf Magna. Dat is geen slechte plek om te beginnen, aangezien deze partij verantwoordelijk is voor het bouwen van diverse auto’s voor merken als BMW, Jaguar en Mercedes. De overeenkomsten met Apple gaan verder, aangezien het volgende model van Fisker, de Pear, zal worden gemaakt door Foxconn, dat veel iPhones produceert.

Henrik Fisker vertelt trots dat hij wil dat de Ocean “de meest duurzame auto ter wereld” wordt. Inmiddels heeft hij indrukwekkende en geloofwaardige statistieken paraat om dat te staven. Magna bouwt de auto in een ‘carbon net zero plant’, terwijl het denkwerk dat in elk element van het ontwerp en de productie is gestoken om ervoor te zorgen dat alle aspecten van de auto (en alle toeleveranciers van het bedrijf) zo duurzaam mogelijk zijn, indrukwekkend is. Dit is echt een veganistische auto; leer is geen optie.

Fisker’s eerste auto moest volgens de ontwerper een SUV zijn: de vraag van autokopers over de hele wereld kan tot niets anders leiden. Maar met zijn sportwagenachtergrond is dit een SUV met uitstraling en dat komt tot uiting in de innovatieve styling en slimme ontwerpkenmerken.

De stompe voorkant met zijn superdunne LED verlichting is misschien al tamelijk traditioneel voor SUV begrippen, maar de styling details zijn zodanig goed uitgevoerd dat zij de Ocean een premium uitstraling te geven. Het raampartij loopt naar achteren omhoog om te eindigen in neerdraaibare ‘doggy windows’ achter de B-stijl. Ondanks zijn hoge bouw maskeert de taillelijn, samen met een aantal slimme oppervlakken, de massa van de auto. Fisker was daardoor in staat om de Ocean een sportievere uitstraling te geven dan de meeste andere SUV modellen. En dat zonder een schuin aflopende daklijn die de ruimte achterin alleen maar beperkt.

De smalle portierruiten schuiven, samen met het openslaande zonnedak op mijn testauto en het achterklepglas, allemaal open met één druk op de knop, om de inzittenden het gevoel te geven dat zij bijna in een cabriolet rijden. Fisker noemt het de “Californische modus”; een knipoog naar de thuisstaat van het bedrijf.

Er zit meer Californisch denken in de Ocean. Fisker zegt dat niemand ooit een dashboardkastje gebruikt, behalve om er wat papierwerk in te doen dat dan vervolgens te vergeten. Er is dus geen dashboardkastje; in plaats daarvan is er een uittrekbare lade waar de voorpassagier aan kan werken. Om niet achtergesteld te worden, klapt er voor de bestuurder onder de middenarmsteun ook een kleinere lade uit. Fisker zegt dat dit handig kan zijn als de bestuurder wil snacken als hij is gestopt – dus noemt hij het een Taco Tray – maar klanten in Nederland noemen het misschien liever een “Big Mac menu plank”.

Het openslaande dak op mijn Extreme testauto (de topspecificatie afgezien van de gelimiteerde Ocean One lanceringseditie) heeft een geïntegreerd zonnepaneel; een knipoog naar Fisker’s Karma van 10 jaar geleden. Het heeft in Nederland misschien niet hetzelfde effect als in plaatsen als Californië of Arizona, waar de zon echt langdurig schijnt, maar Fisker beweert dat de hoeveelheid stroom die hier elk jaar mee gegenereerd kan worden, goed is voor maximaal 2.400 kilometer extra rijbereik. Maar in ons land voegt het misschien een klein beetje elektriciteit toe als de auto (lang) stilstaat, in plaats van een klein beetje accukracht te verliezen.

Dit, samen met de uitstekende bouwkwaliteit en afwerking, zowel van binnen als van buiten, oogt allemaal erg premium en duur. Voor mijn auto, die in Nederland 70 à 75 mille gaat kosten, is dat natuurlijk wel zo passend. Maar de versie waar ik echt naar uitkijk om mee te kunnen rijden, is het Sport model. Die doet het zonder de meest geavanceerde technologie (maar heeft een ‘gewoon’ panoramisch dak over de volledige dak lengte zonder zonnepaneel) en bijvoorbeeld geen fraai draaibaar aanraakscherm, maar ziet er hetzelfde uit, met als enige verschil dat hij grotere (20 inch) wielen heeft. De Ocean Sport biedt binnenin vrijwel dezelfde kwaliteit, maar gaat minder dan 45 mille kosten. Natuurlijk, het is een versie met slechts achterwielaandrijving en een kleinere, minder hoogwaardige batterij van 80 kWh (bruikbare capaciteit) die een geclaimd rij bereik van 440 kilometer levert, maar vanwege de kwaliteit, de ruimte en de technologie die de Fisker in deze vorm biedt (en vanwege de premium look en feel), is dat een sensationele prijs.

Het Extreme model biedt ook een aantrekkelijk totaalpakket, maar de bestseller wordt waarschijnlijk de Ultra uitvoering die vermoedelijk net even minder dan 60 mille gaat kosten en die een paar dingen zoals het Solar Sky dak mist. Maar net als de Ocean Extreme beschikt hij over een enorme batterij van 105 kWh die de Fisker een indrukwekkende actieradius van maximaal 700 kilometer geeft. En natuurlijk zijn de prestaties ook indrukwekkend: in de Boost-modus accelereert de auto in 3,7 seconden van 0 naar 100 km/u.

Passend bij de hoge kwaliteitsindruk van het exterieur (zoals het natuurlijk hoort bij auto’s die bij Magna, dat ook Mercedes en BMW tot haar klanten rekent, van de band lopen) onthult het openzwaaien van de deur een strak ogend, comfortabel en hoogwaardig interieur. Verborgen ventilatieopeningen bevinden zich aan de bovenzijde van het dashboard, waarvan de blaasrichting wordt geregeld via het royale 17,3 inch touchscreen, maar er is een rij fysieke knoppen onder het scherm om de temperatuur, het ontwasemen en het audiovolume te regelen. De duurzame stof waarmee het dashboard bekleed is, zorgt voor een warme interieur sfeer en een dunne strook met metallic effect over de breedte van het dashboard draagt bij aan het chique gevoel.

Naast het grote touchscreen, dat in ‘Hollywood modus’ kan worden gedraaid en wordt geleverd met videostreaming-apps waarmee je tijdens het opladen een film kunt kijken, is er een slank scherm voor de bestuurder. Er is momenteel echter geen Apple CarPlay of Android Auto. Ik heb dit uitgebreid besproken met Henrik Fisker, die zegt dat de auto klaar is voor beide systemen en dat hij de wensen van de klant zal volgen, maar hij wil dat de eerste lichting kopers eerst met Fisker’s eigen systemen gaan communiceren, om zo (meer) gegevens over het gebruik door klanten te verzamelen; data waarmee hij de Ocean gestaag kan verbeteren. Die aanpassingen komen allemaal via regelmatige software-over-the-air-updates.

Om eerlijk te zijn, is de gebruikerservaring van het touchscreen goed, wederom dankzij wat simpel slim denkwerk. Hoe vaak heb jij niet naar het navigatiescherm gekeken, alleen omdat jouw passagier vraagt om van radiozender te veranderen (of om voor jezelf een oproep aan te nemen), met als gevolg dat de navigatie instructies verdwijnen net wanneer je ze het meest nodig hebt? Fisker heeft een eenvoudige oplossing voor die ergernis: de Ocean zorgt ervoor dat er altijd een deel van het scherm beschikbaar blijft voor de navigatie-instructies. Bladeren door de verschillende menu’s om de talrijke en verwachte functies voor rij hulp te selecteren (of uit te schakelen …) is ook eenvoudig, terwijl er ook Fisker Intelligent Pilot is om een deel van de rijtaken van jou over te nemen. Lof is er ook voor het audiosysteem (mijn testauto was voorzien van het Fisker Pulse systeem dat aangestuurd werd door ELS Studio 3D met veel vermogen maar zonder al te veel details te verliezen). Het zal een goede match zijn voor het scherm in Hollywood-modus en een blockbuster-film (of een gedeelte daarvan) terwijl jij aan het opladen bent en jouw eerder genoemde Taco opeet.

De stoelen zijn een andere innovatie en kenmerken zich door zo min mogelijk naden, terwijl de kunststoffen rond de cabine (die allemaal goed aanvoelen) zo duurzaam mogelijk zijn. De rijpositie zou echter beter kunnen zijn: ik zou graag wat meer verstel mogelijkheden van het stuur willen om het dichterbij te brengen; in zijn huidige opzet zal het stuur voor sommige personen net een beetje te ver weg zitten. Het zicht naar buiten is goed, met grote zijspiegels, maar zelfs als je de stoel zo hoog mogelijk zet, heb je geen idee waar de voorkant van de auto is; die is vrij onzichtbaar. Met dat in gedachten zou een van de eerste software-updates misschien kunnen zijn dat de camera’s aan de voorkant (waarvan er veel zijn) bij lage snelheden worden ingeschakeld, zodat je weet waar de neus van de auto zich bevindt ten opzichte van obstakels.

Stap achterin en passagiers zullen net zo blij zijn, niet in de laatste plaats de persoon die op de middelste stoel moet zitten. Eigenaren van een elektrische auto zullen inmiddels gewend zijn aan een vlakke vloer, maar in de Fisker Ocean is de middenconsole verhoogd om de middelste passagier zijn voeten verder naar voren te kunnen laten schuiven dan normaal. Als er geen middelste passagier is, bevatte de uitklapbare armsteun in mijn testauto bedieningselementen voor de klimaatregeling, terwijl er ook een paneel is met een paar USB oplaadpunten. Voorin beschikken bestuurder en passagier allebei over draadloos opladen van hun smartphones. De bagageruimte is met een inhoud van 476 liter mooi vierkant met een lage, vlakke laadklep en een inhoud die oploopt tot 918 liter met de achterbank leuning neergeklapt. De vloer kan worden opgeklapt om meer opbergruimte eronder te onthullen voor kabels en de hoedenplank, en heeft ook 3 haken om boodschappentassen vast te maken; nog een slimme bijkomstigheid. Net als de ruit van de achterdeur die zelfstandig omlaag schuift (ook in de Californische modus) zodat men spullen in de auto kan laten vallen zonder de achterklep te openen. Met dit foefje kunnen ook langere ladingen worden vervoerd.

Alles is tot nu toe tamelijk positief, maar hoe rijdt de Fisker Ocean? Het antwoord is: goed … wat waarschijnlijk goed genoeg is voor de meeste kopers. Zoals gebruikelijk bij veel elektrische auto’s, stap je gewoon in met de sleutel ergens op jouw lichaam, trap je op het rempedaal en de auto komt tot leven. De Ocean start standaard in de Earth modus, die het bereik maximaliseert door het vermogen en de klimaatregeling te beperken, en dit zal waarschijnlijk de stand zijn die de meeste mensen het grootste deel van de tijd gaan gebruiken. De Fun modus doet wat zijn naam doet vermoeden, en op dezelfde manier zal de Hyper stand de gecreëerde verwachtingen met de Boost modus waarmaken door maximale prestaties te leveren en door in 3,7 seconden naar 100 km/u te versnellen. Dat zal zeker een eye-opener zijn – letterlijk.

Er zijn 3 niveaus van remenergie regeneratie, maar net als bij het pedaalgevoel is een instant oftewel directere reactie bij het vertragen wenselijk. Als je het linkerpedaal gebruikt, is er een kleine dode zone aan de bovenkant van de pedaalbeweging; in lekentermen voelen de remmen een beetje sponzig aan. Maar de testauto was een van de eerste exemplaren die van de band was gelopen bij Magna en bepaalde dingen zouden nog moeten verbeteren, zo is mij verteld. De besturing, hoewel nauwkeurig genoeg, voelt een beetje afstandelijk aan en mist elke vorm van scherpte. Nogmaals, het zal waarschijnlijk goed zijn voor de meeste eigenaren, maar de installatie zou wat meer gevoel en een scherpere respons kunnen gebruiken. Het stuur zelf voelt ook een beetje goedkoop aan in vergelijking met de kwaliteit van de rest van de auto.

Met zo’n grote batterij is dit een zware auto (2.435 kilo) en soms, vooral bij hard remmen in krappere bochten, laat hij de bestuurder zijn massa voelen. Je leert daardoor gewoon wat eerder remmen en om te kiezen voor een meer ontspannen rijstijl. De carrosseriecontrole is oké, maar hoewel de stoelen comfortabel zijn bij normaal rijden, houden ze je niet al te goed vast in bochten. Oh, en er is ook geen lendensteun verstelling. De grootste zorg, zoals bij zoveel elektrische auto’s, is het veercomfort. Dit is duidelijk een auto met een stevige ophanging, hoewel hij oneffenheden in het wegdek beter absorbeert dan de Tesla Model Y. Hoewel je af en toe een hobbel krijgt die een rilling door de auto zal sturen, denk ik niet dat het een dealbreaker is zoals dat heet: er zijn veel slechter geveerde elektrische auto’s en niet veel modellen die in dit opzicht een echt goed comfort bieden. Het Sport model met zijn 20 inch wielen en dikkere banden zal waarschijnlijk sportiever rijden, maar met een ontwerper als CEO zullen de auto’s van Fisker altijd grote, stijlvolle wielen in elke hoek hebben.

Die actieradius zal een echte trekpleister zijn voor kopers en de efficiëntie op mijn lange testroute in Oostenrijk, waar de Ocean wordt gebouwd, was goed. Na het grootste deel van een dag over een gemengde mix van wegen gereden te hebben (bochtige trajecten, lange stukken, rond de stad Wenen en op autobaan snelheden), had ik nog steeds meer dan de helft van het oorspronkelijke bereik over: ongeveer 400 km. Dat is ronduit indrukwekkend.

Met name de scherp geprijsde Sport versie kan voor een doorbraak op de markt voor elektrische gezinsauto’s zorgen. Hoe is Henrik Fisker in staat geweest om als debutant een auto te ontwerpen met zo’n opvallende waarde? Misschien omdat Fisker een compact, slank bedrijf is dat niet gehinderd wordt door de vaste kosten van het maken van zijn eigen auto’s; en misschien omdat de auto’s zelf rechtstreeks online worden verkocht, zonder de steun van een wijdverspreid dealernetwerk. Het valt evenwel nog te bezien hoe de ervaringen van Ocean klanten in de praktijk uitpakken en of de softwarefouten, die zo vaak gloednieuwe auto’s treffen, ook van invloed kunnen zijn op deze Fisker. En zo ja, hoe lang die dan zullen aanhouden en hoe de service van het bedrijf zal zijn om deze af te handelen. Het is een nieuw bedrijf, dus kinderziektes zijn te verwachten.

Maar er valt zoveel over deze auto te vertellen dat suggereert dat zowel Fisker als zijn fabrikant, Magna Steyr, evenveel zorg hebben besteed aan de uitvoering als aan het ontwerp, wat een bemoedigend teken is. De prijsstelling en het rij bereik zouden de Ocean ondertussen op zichzelf al een veelbelovende start moeten geven.

Als dit testverslag jou genoeg heeft opgewonden om meer over de Ocean te willen weten, dan is dat volkomen begrijpelijk. maar bedenk dat Fisker niet alleen een merk is zonder een eigen fabriek, maar ook zonder eigen dealers. Het maakt allemaal deel uit van de ‘asset-lite’ benadering van het bedrijf, waardoor het blijkbaar de prijzen laag kan houden en meer luxe in de auto’s kan stoppen. Er zullen door het hele land enkele Fisker stores worden geopend waar jij de Ocean kunt gaan bekijken en een proefrit kan maken. Maar het grootste deel van de interactie (inclusief het specificeren, bestellen en financieren) van jouw auto, en het selecteren van de opties plus het regelen van het onderhoud, vindt waarschijnlijk plaats via de Fisker-app. Fisker belooft ook enkele innovatieve (en daardoor voordelige) leaseconstructies. Het idee is dat het bedrijf de auto zijn hele leven in bezit houdt en deze aan verschillende eigenaren verhuurt, tegen lagere prijzen naarmate de tijd verstrijkt, voordat het uiteindelijk wordt gerecycled.