In navolging van Nissan (met de Micra) keert nu ook Ford (met de Fiesta) het hatchback B-segment de rug toe. Maar dit betekent niet dat de concurrentiestrijd in deze autoklasse minder fel wordt. Vooral voor Renault staat er veel op het spel. De vorige generatie Clio was een schot in de roos: mooi, kwalitatief goed en prettig rijdend. Daardoor was hij aan de top van menig verkoop statistiek te vinden. Maar de huidige editie van de Clio heeft het moeilijker. Die wordt zowel stilistisch (gedurfder vormgegeven) als technisch (ook leverbaar in een volledig elektrische uitvoering) overschaduwd door de 208 van rivaal Peugeot. Dat is goed te zien in de verkoop cijfers. Renault kan het laatste probleem niet 1,2,3 oplossen (maar komt volgend jaar wel met de elektrische, retro look R5), maar aan het ietwat brave design van de huidige Clio kon natuurlijk wel wat veranderd worden. Met een facelift.
Soms moet je bij een facelift van een auto 2 keer kijken om de verschillen met de versie van voor de opfrisbeurt te zien, maar bij de vernieuwde Clio is dat niet het geval. Die heeft nu een veel meer in het oog springende neuspartij aangemeten gekregen. Conform de tijdsgeest doen in het interieur meer gerecyclede materialen hun intrede, maar zonder afbreuk te doen aan de kwaliteitsindruk. Renault gebruikt de facelift bovendien om haar E-Tech Hybrid techniek nog eens in de schijnwerpers te zetten door juist de Clio met dit type aandrijving beschikbaar te stellen voor een test. Is dit alles nu wel voldoende om de Peugeot de verslaan?
Eigenlijk kennen we de Clio als een allemansvriend: vriendelijk in de omgang, prettig op het netvlies liggend, degelijke gebouwd, voldoende ruim en adequaat gemotoriseerd. Daarmee is de compacte hatchback van heel wat markten thuis. Dankzij het verzorgde interieur kan deze Parisienne prima meekomen in een hoger segment; dat maakte de vorige editie zo populair als junior leaseauto. Maar ‘gewoon goed zijn’ is niet meer voldoende om de aandacht te trekken. Althans, niet in het bijzijn van de jongste Peugeot 208.
En dus kreeg de Clio van Renault een radicaal andere neuspartij aangemeten. De hertekende, dunne koplampen met standaard led techniek verlenen het model een scherpere blik. De fascinerende grille is ook nieuw en heeft een dambordmotief. Die vertoont een kleurverloop dat varieert van donker (ter hoogte van het logo) naar lichter (aan de uiteinden). Ook hier zien we een nieuwe bumper en verder monteert Renault (uiteraard) de jongste versie van haar merklogo.
De extra rijk aangeklede Esprit Alpine uitvoering van de vernieuwde Clio heeft aan de voorkant ook een luchtgeleider onder de grille. Die is volgens Renault geïnspireerd op de autosport. Feitelijk gaat het om de vleugel van de RS Line. Van die uitvoering heeft Renault namelijk afscheid genomen. Sportiviteit wordt vanaf nu geboden onder de noemer Esprit Alpine. De genoemde vleugel is in een grijze kleur uitgevoerd. Over kleur gesproken: de vernieuwde Renault Clio is leverbaar in de kleuren Blanc Glacier, Noir Etoile, Gris Schiste, Bleu Iron, Rouge Flamme, Orange Valencia en Gris Rafale.
Het is een facelift, dus zijn er ook nieuwe velgdesigns; 6 soorten in totaal.
Aan de achterzijde kregen de lichtblokken een ‘ijsblok’ behandeling: het glas is namelijk nu transparant wit en kristalhelder. Ook de achterbumper werd hertekend met als doel de Clio optisch breder te maken. Er zijn maar liefst 6 verschillende diffusors verkrijgbaar met of zonder uitlaatpijp, al naar gelang van de uitvoering.
Dat de Clio nu een agressievere dan wel pittigere uitstraling heeft gekregen, is het best te zien bij de hier geteste Esprit Alpine uitvoering. Die biedt geen sportieve set-up van de ophanging of extra vermogen, maar wel eem cosmetisch pakketje die de Renault (nog) meer doet opvallen. Dat is niet alleen te danken aan de grijze spoilerlip, de diffusor en de sier strips onder de deuren, maar zeker ook aan de 17 inch grote, zwarte velgen met diamant patroon. Aan de afmetingen van de Clio heeft Renault niet gesleuteld. De hatchback is dus nog steeds 4.053 mm lang, 1.988 mm breed en 1.439 mm hoog.
De bagageruimte van de Clio heeft een capaciteit van 391 liter, behalve als je de E-Tech Hybrid uitvoering bestelt. Dan moet je het met 301 liter doen; overigens nog steeds een nette waarde. Het verlies van 90 liter heeft te maken met de plaatsing van de batterij van het hybride aandrijfsysteem. Vermeldenswaard is dat de kofferbak een forse tildrempel heeft.
De Franse driekleur komt vooral in het interieur terug.
De voorstoelen van de Esprit Alpine uitvoering omarmen het bovenlichaam goed en zitten best prettig. Ze zijn beide in de hoogte regelbaar, maar Renault vergat om te voorzien in een regelbare lendensteun. Mede daardoor blijkt de bolling van de rugleuning op langere ritten onvoldoende, althans voor mensen die snel last kunnen hebben van lage rugpijn.
Bonuspunten verdient Renault wel vanwege het gebruik van een bekledingsstof dat voor 72 procent uit gerecyclede PET vezels bestaat. Ook verdient de Clio lof vanwege de uitgebreide versnelmogelijkheden van de stuurkolom (in diepte en hoogte). Dat is bij andere B-segment auto’s wel eens een ander verhaal.
Het dashboard bleef nagenoeg ongewijzigd. De geteste Esprit Alpine uitvoering beschikt over een 10 inch digitaal instrumentarium. Daarop kan ook de navigatiekaart worden geprojecteerd. Het scherm past zich aan op de ingestelde rijmodus.
Het Renault Easy Link infotainmentsysteem wordt in de Esprit Alpine uitvoering gecombineerd met een beeldschermformaat van 9,3 inch. Dat ondersteunt draadloze Android Auto en Apple CarPlay.
Op het sportstuurtje prijkt het nieuwe Renault logo. Dat is met het oog op duurzaamheid bekleed met namaak leder genaamd TEP in plaats en echte koeienhuid. Je ziet en voelt het verschil amper. TEP is een generfde, gecoate stof gemaakt van bio- en polyestervezels. Om dit materiaal te verven, is er minder water en energie nodig. Dat is ook weer beter voor het milieu. Het stuur ligt perfect in de hand en beschikt het over een riante hoogte- en diepteverstelling, zodat iedereen een prettige rijhouding kan vinden. Dat is in een Peugeot nog maar afwachten. Wie achterin plaatsneemt, zal beamen dat de ruimte best okay is.
Renault heeft niet aan de aandrijftechniek van de Clio E-Tech Hybrid gesleuteld. We kennen deze 145 pk sterke, zelf oplaadbare hybride als een aangename metgezel in en rond de stad, waar hij maximaal elektrisch kan rijden. Renault claimt dat dit tot 80 procent van de tijd kan, maar dat lijkt mij wat optimistisch. Maar goed, lukt dat wel dan zou je tot 40 procent benzine kunnen besparen in een stedelijke omgeving. Voorwaarde is dan wel dat je geen zware rechtervoet moet hebben en dat je zo veel mogelijk energie recupeert tijdens het uitrollen of vertragen. Trap je de Clio E-Tech Hybrid op zijn staart, dan laat de 1,6 liter 4 cilinder motor goed van zich horen. Ook lijkt de automatische versnellingsbak het dan af en toe niet meer te weten, tenzij er voor de Sport modus gekozen is. En dat is niet de natuurlijke rij stand van deze Renault, want de hybride techniek komt het best tot zijn recht als er maximaal geprofiteerd wordt van zijn souplesse.
Voor een auto van dit formaat biedt de Clio een voorbeeldig comfort, voor zover je onderweg niet te vaak putten of verkeersdrempels tegenkomt. Dan kunnen de 17 inch wielen roet in het eten gooien. Wil je daar van gevrijwaard zijn, kan je beter het velgformaat van de Clio beperkten tot 15 of 16 inch. Maar dat betekent dan dat jij de Esprit Alpine beker aan jou voorbij moet laten gaan. De Clio is verkrijgbaar met 20 rijhulpsystemen. Voorbeelden zijn een bots preventie systeem met herkenning van fietsers plus voetgangers, adaptieve cruise control, een rijstrook assistent en een 360-graden camerasysteem.
Op papier stoot de Clio E-Tech Hybrid gemiddeld 95 gram CO2 per kilometer uit. Dat is het equivalent van een benzineverbruik van 4,2 liter per 100 km. Ik kwam tijdens de test uit op 5,1 liter; nog steeds een keurige waarde. Het viel mij op dat de Clio in de stad niet noemenswaardig (on)zuiniger is dan op de snelweg; het bewijs dat de elektrische ondersteuning zijn werk doet door de benzinemotor zoveel mogelijk te ontlasten. Renault rekent voor de E-Tech Hybrid techniek (ten opzichte van de TCe 90 uitvoering) een meerprijs van 2.900 euro. Het is de vraag of je dan kunt terugverdienen. Voor wie veroordeeld is tot veel fileverkeer en proactief van het gas af gaat (oftewel bekend is met ‘het nieuwe rijden’) zal dat het geval kunnen zijn. Maar ook als de meerprijs terugverdienen er niet in zit, is er wat voor te zeggen om voor de E-Tech Hybrid uitvoering te gaan. De standaard TCe 90 versie is namelijk wel erg marginaal gemotoriseerd. Er zit weliswaar een turbo op het 1,0 liter blokje, maar het duurt altijd even voordat die tot actie over gaat. En wil jij een automaat, dan ben je sowieso veroordeeld tot de hybride Clio, want de TCe 90 versie is er alleen met een handgeschakelde versnellingsbak.
Als E-Tech Hybrid is de Clio 145 pk sterk. De serie-parallelle aandrijflijn combineert 2 elektromotoren (een 49 pk sterk exemplaar voor de aandrijving en een 25 pk sterke starter/generator) met een 1,6 liter 4 cilinder benzinemotor van 94 pk, een intelligente multimode automaat zonder koppeling en een 1,2 kWh batterij. De transmissie heeft 2 versnellingen voor de elektromotor en 4 voor de benzinemotor. Deze zijn op 14 manieren te combineren voor maximale efficiëntie. De Clio E-Tech Hybrid wordt systematisch gestart door de primaire elektromotor. Dankzij een CO2-uitstoot van 94 gram/km valt de Nederlandse BPM boete mee.
Ik ben erg te spreken over de hybride aandrijflijn van de Clio. Het samenspel tussen de benzinemotor en elektromotor verloopt bijzonder soepel en ook de automatische transmissie vormt een goede match. Om extra sterk af te remmen op de elektromotor schakel je de B-stand in. Dan win je dus lekker veel energie terug en dat helpt dan weer om het brandstofverbruik te drukken. Het rijgedrag van de Clio is dik in orde. Er is sprake van een goede mix tussen sportiviteit en comfort.
Prijzen van de vernieuwde Clio zijn op het moment van dit schrijven nog niet, maar Renault maakte een uitzondering voor de hier geteste E-Tech Hybrid Esprit Alpine uitvoering. Die gaat namelijk 30.120 euro kosten. Dat is net even wat minder dan Opel voor de onlangs vernieuwde Corsa in 130 pk sterke GS uitvoering met automaat vraagt. Kortom, Renault zit dus met zijn prijzen dus zeker niet boven het niveau van zijn concurrenten. Toch is er wat voor te zeggen om de Esprit Alpine outfit te laten voor wat die is en om voor bijvoorbeeld de Techno versie te gaan met 16 inch velgen die beter zijn voor het veercomfort. Dat past beter bij het karakter van deze weliswaar vlotte, maar bovenal relaxt rijdende Fransoos. Nee, dit is geen Clio in de stijl van de RS, Williams of V6 Phase II uitvoeringen. De halters en eiwit shakes zijn verleden tijd bij Renault. Met het oog op het milieu moet de Clio het wat rustiger aan gaan doen en dat valt eigenlijk best wel te pruimen. De levering van de vernieuwde versie start in september.
Renault heeft zich er bij de facelift van de Clio niet met de Franse slag van afgemaakt. En in de nieuwe Esprit Alpine uitvoering is het een ronduit aantrekkelijk ogende verschijning die in de stad veel rijgemak biedt. Maar de 17 inch wielen van de testauto doen afbreuk aan het veercomfort. En het is jammer dat de stoelen geen lendensteun versnelling hebben want daarmee kan lage rugpijn voorkomen worden. Over het geheel genomen is het beeld van de vernieuwde Clio echter ronduit positief. Want naast een forse designupgrade en een beter afgewerkt interieur is er ook sprake van een fijne metgezel, helemaal in combinatie met de geteste hybride aandrijflijn. Dan is de Clio eigenlijk op zijn best.
- 8