Deze maand is er sprake van een bijzondere mijlpaal in de Nederlandse autogeschiedenis. Ford viert in ons land namelijk haar 100-jarig jubileum.
Op 6 maart 1924 werd de Ford Motor Company of Holland opgericht met een startkapitaal van 100.000 gulden en een team van 55 personeelsleden. Het kantoor waar de autofabrikant in Nederland in 1924 begon, was aanvankelijk gevestigd in een Rotterdams hotel. De kersverse tak van destijds ‘s werelds grootste automerk, had als doel om op termijn auto’s lokaal te assembleren, zoals in andere landen ook gebruikelijk was. In 1928, slechts 4 jaar na de oprichting van de Ford Motor Company of Holland, bemachtigde het merk met de blauwe ovaal de eerste plaats in de verkoopstatistieken met 12.336 auto’s. Een indrukwekkende prestatie, waarbij Chevrolet en Citroën respectievelijk de tweede en derde plaats innamen. In 1928 vond de eerste officiële telling van het Nederlandse wagenpark plaats.
De droom van het assembleren van auto’s in Nederland werd in 1932 gerealiseerd met de opening van een fabriek aan het Noordzee kanaal. Het terrein was door de gemeente Amsterdam aangeboden nadat Henry Ford had besloten dat al zijn productielocaties direct aan het water moesten worden gevestigd in verband met een zo efficiënt mogelijk transport. Tot aan het begin van de Tweede Wereldoorlog rolden in Amsterdam voor Nederlandse begrippen elke dag flinke aantallen auto’s van de band, waaronder de Model A.
Na een uitdagende herstart na de Tweede Wereldoorlog, veroorzaakt door materiaaltekorten, beleefde Ford Nederland in de jaren vijftig en zestig een enorme groei, waarbij modellen als de Anglia, Cortina (foto), Taunus, Escort en Capri in grote volumes werden verkocht. Zelfs de legendarische Mustang werd korte tijd in Amsterdam geassembleerd. Deze modellen maakten in grote getalen deel uit van het Nederlandse straatbeeld. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan de scherpe prijsstelling. Zo kostten de Cortina en Taunus 12M bij hun introductie in basisuitvoering slechts 5.555 euro. Daar kon, afgezien van Volkswagen die in de vorm van de Kever een ‘vaste waarde’ bood, niemand tegenop. In 1968 herhaalde Ford deze prijsstelling met de introductie van de eerste generatie Escort. Maar dat model was toch een wat minder groot succes omdat de Opel Kadett op dat moment dankzij zijn enorme kofferbak uit aan het groeien was tot de nationale lieveling.
Jouw verslaggever is niet opgegroeid op de achterbank van een Ford, maar zijn opa van moederskant had een duidelijke connectie met dit merk. Toen een eigen auto er nog niet in zat, werd er met enkele Zeeuwse dorpsgenoten een tweedehands Amerikaanse Custom Line gedeeld (lokaal uitgesproken als “kustoomlinee”). Met het toenemen van de welvaart in de jaren zestig kon mijn opa zich een Fiat 1100 veroorloven maar toen bij zowel deze auto als een nieuwer exemplaar van hetzelfde merk de versnellingsbak vastliep, keerde hij terug naar Ford om aldaar een van de eerste exemplaren van de Escort (foto) aan te schaffen. Maar omdat die in 1100 uitvoering toch beslist minder pittig was dan bovengenoemde Fiat, om niet te zeggen astmatisch traag, werd die auto al snel ingeruild voor een 1300 L versie. Helaas kreeg mijn opa in 1974 te horen dat hij darmkanker had; toen nog een dodelijke ziekte. Als troost wilde hij toen ‘de auto van zijn dromen’ aanschaffen, zijnde een Mercedes-Benz 200, maar daar was hij bij nader inzien toch te veel calvinist voor. Het werd een Escort van de tweede generatie in 1300 Ghia uitvoering. Toe maar. Vanwege het vinyl dak, de lichtmetalen velgen en de toerenteller (dat had mijn vader in zijn Volvo niet) was dat op het eerste gezicht een indrukwekkende auto, maar als 11-jarig jochie had ik al snel door dat die Ghia aankleding enkel ‘skin deep’ was. Zo ontbraken 3-punts gordels (in 1975!) en op de achterbank zittend hoorde je altijd de benzine klotsen in de op een kwetsbare plek (namelijk in de rechter achterwielkast) gemonteerde tank. Daar kwam nog bij dat mijn opa bij een koude start moeite had om de 1,3 liter motor met dubbele carburateur aan de praat te houden, al lag dat meer aan hem, want een geweldige autorijder was hij niet. Zo gaat het hilarische familieverhaal dat hij, terugkomend van een anti-slip cursus, in een slip belandde en een flinke deuk in bovengenoemde ‘kustoomlinee’ reed. Mijn opa overleed in 1979, de Ford ging naar een oom van me (mijn oma had haar handen meer dan vol aan haar Fiatje 500) ter vervanging van zijn ietwat fragiele en roestgevoelige Peugeot 204. Die oom had qua rijvaardigheid het DNA van zijn vader geërfd dus maalde niet om de deegachtige besturing en heeft nog jaren zorgeloos in de Escort Ghia rondgereden.
Mijn eigen connectie met Ford was een 2-tal Transit bussen die ik voor mijn thuisbezorg supermarkt (Torall de Thuissuper) had rondrijden. Niks mis mee, maar geen partij voor de Volkswagen Transporter T4 die ik later aan mijn vlootje kon toevoegen. Afijn, boodschappen thuisbezorgen en geld verdienen gaat niet samen, daar weten ze bij Picnic alles van, dus na wat omwegen zit ik nu al 20 jaar stukjes over auto’s te schrijven. Ook geen kip met gouden eieren trouwens.
“Vandaag de dag is Ford in Nederland nog steeds een vaste waarde”, zo schrijft de importeur in haar persbericht. Dat is toch een wat boute stelling voor een automerk dat afgelopen maand zijn verkopen vrijwel zag halveren en in 2023 ook al marktaandeel moest inleveren. Maar goed, feit is dat gedurende 100 jaar er door Ford ongeveer 1,5 miljoen auto’s in Nederland zijn verkocht. Wat in 1968 niet met de eerste generatie Escort niet lukte, lukt met de derde editie wel: die werd in 1100 Laser uitvoering aangeboden voor een prijs (15.995 euro) waar Opel met de D-Kadett niet van terug had. Eerder wist Ford deze concurrent het vuur al aan de schenen te leggen met de Taunus Bravo. Maar met de E-Kadett liet Opel zien wie de baas was in Nederland en zat marktleiderschap er voor het merk met de blauwe ovaal niet meer in, ondanks iconische modellen als de Sierra, Mondeo en Focus.
Dit laatste model (foto) is recentelijk door Ford middels een prijsverlaging in de uitverkoop gedaan. Nu moet het merk het vooral hebben van de Kuga Plug-in Hybrid, de Puma en in mindere mate van de Mustang Mach-E hebben. In de fabriek waar voorheen de Fiesta werd gebouwd (sporadisch nog wel uit voorraad leverbaar) zal vanaf het tweede kwartaal de volledig elektrische Explorer van de band rollen. Autointernationaal.nl heeft daar geen al te grote verwachtingen van. Het design is eerder duf dan dynamisch en de techniek is opgewarmde Volkswagen MEB kost. Meer potentieel heeft de elektrische uitvoering van de Puma, Gen-E genaamd, die later dit jaar zal worden voorgesteld. Als Ford dit model weet aan te bieden voor een klassieke vechtprijs, kunnen de verkopen alsnog opveren. 35.555 euro, importeur?
